Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Εντοπίστηκε το πρώτο κβάζαρ του Σύμπαντος

Λονδίνο

Ομάδα ευρωπαίων αστρονόμων εντόπισε ένα κβάζαρ (ενεργό γαλαξιακό πυρήνα) που βρίσκεται σε απόσταση 13 δις ετών φωτός. Το  ULAS J1120+0641 είναι το πιο μακρινό κβάζαρ που έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα αφού δημιουργήθηκε μόλις 700 εκατομμύρια έτη μετά την γέννηση του Σύμπαντος. Αν και οι επιστήμονες δεν μπορούν να είναι κατηγορηματικοί εντούτοις εικάζουν ότι αυτό μπορεί να είναι το πρώτο κβάζαρ που δημιουργήθηκε στο Σύμπαν.

Αρχαίο και υπέρλαμπρο

Τα κβάζαρ είναι ενεργοί πυρήνες των γαλαξιών και όπως πιστεύουν οι αστροφυσικοί τροφοδοτούνται από μαύρες τρύπες. Τα κβάζαρ που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα είναι αρχαία γεγονός που σημαίνει ότι για άγνωστους ακόμη λόγους όσο εξελισσόταν και αναπτυσσόταν το Σύμπαν οι γαλαξίες σταμάτησαν να παράγουν αυτές τις εντυπωσιακές κοσμικές δομές. Ευρωπαίοι ερευνητές μετά από πέντε έτη ερευνών εντόπισαν το κβάζαρ χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο VLT του Ευρωπαϊκού Νοτίου Παρατηρητηρίου στη Χιλή και το τηλεσκόπιο υπερύθρων KIT στη Χαβάη.

Τα στοιχεία που συνοδεύουν το ULAS J1120+0641 είναι άκρως εντυπωσιακά.
Η μαύρη τρύπα του κβάζαρ έχει μάζα περίπου δύο δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου μας και 500 φορές μεγαλύτερη από τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία μας. Διαθέτει μια λάμψη που λέξεις όπως «υπέρλαμπρο» ή «εκτυφλωτικό» μάλλον δεν αρκούν για να το περιγράψουν αφού σύμφωνα με τους ερευνητές έχει λαμπρότητα ίση με εκείνη 63 τρισεκατομμύριων άστρων σαν τον Ήλιο!

Πηγή : Βήμα Science

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Κοσμικά «ραδιο-νήματα» αποκαλύπτουν τη σκοτεινή ύλη

H αποκρυπτογράφηση μυστηριωδών ραδιοκυμάτων από το κέντρο του γαλαξία αποκαλύπτει την παρουσία σκοτεινής ύλης
Λονδίνο
Επιστήμονες στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι κάποια μυστηριώδη σημεία κοσμικής δραστηριότητας που εντοπίστηκαν τη δεκαετία του 1980 αποδεικνύουν την ύπαρξη της μυστηριώδους σκοτεινής ύλης. Από τις περιοχές αυτές οι επιστήμονες κατάφεραν να συλλάβουν κάποιες εκπομπές ραδιοκυμάτων η φύση των οποίων ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστή. Οι επιστήμονες τα χαρακτήρισαν ως «ραδιο-νήματα» και μέχρι σήμερα δεν μπορούσαν να εξηγήσουν την προέλευση τους. Σύμφωνα με την νέα μελέτη αυτά τα «ραδιο-νήματα» δημιουργούνται από τη σύγκρουση σωματιδίων της σκοτεινής ύλης.

Τα «ραδιο-νήματα»

Τη δεκαετία του 1980 εντοπίστηκαν κοντά στο κέντρο γαλαξία μας κάποιες περιοχές πολύ ισχυρών μαγνητικών πεδίων από τις οποίες εκπέμπονταν ραδιοκύματα υψηλής συχνότητας ορισμένα από τα οποία ήταν εξαιρετικά υψηλής έντασης.

«Έχουν αναπτυχθεί πολλές θεωρίες και έχουν γίνει διάφορες εκτιμήσεις για το τι προκαλεί αυτή την κοσμική δραστηριότητα και από τι παράγονται τα ραδιοκύματα. Όμως μέχρι στιγμής κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι ακριβώς συμβαίνει. Η άποψη μας είναι ότι πρόκειται για δραστηριότητα που παράγεται από τη σύγκρουση σωματιδίων σκοτεινής ύλης. Μάλιστα μια επιπλέον ένδειξη που στηρίζει την άποψη μας είναι ότι αυτά τα νήματα γίνονται ολοένα και πιο φωτεινά όσο πλησιάζουμε στο κέντρο του γαλαξία στο οποίο σύμφωνα με την κρατούσα κοσμολογική θεωρία υπάρχει μεγαλύτερη συγκέντρωση σκοτεινής ύλης από άλλες περιοχές» δηλώνει ο Νταν Χούπερ, αστροφυσικός στο Εθνικό Εργαστήριο Fermi των ΗΠΑ και μέλος της ερευνητικής ομάδας.

H σκοτεινή ύλη

Η ανακάλυψη, αν φυσικά επιβεβαιωθεί, θα είναι πολύ σημαντική στην έρευνα για τη σκοτεινή ύλη. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μόλις το15% της ύλης του Σύμπαντος είναι ορατή (άστρα, πλανήτες, γαλαξίες κλπ). Το υπόλοιπο 85% που δεν βλέπουμε είναι η μυστηριώδης σκοτεινή ύλη που, σύμφωνα με τους ειδικούς,  λειτουργώντας εν είδει κοσμικής «κόλλας» συγκρατεί τα άστρα μέσα στους γαλαξίες.

Πηγή : Βήμα Science
 
και λίγη περισσότερη θεωρία . . .

Εκτός της συμβατικής ύλης που αποτελείται από άτομα, υπάρχουν και άλλες μορφές ύλης όπως:
η νετρονική ύλη, η ύλη των μελανών οπών και η σκοτεινή ύλη. Η σκοτεινή ύλη ονομάζεται έτσι γιατί δεν ακτινοβολεί σε καμία περιοχή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος και αποτελεί το 23% της ύλης του Σύμπαντος ενώ η σκοτεινή ενέργεια το 73%. Δηλαδή η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια αποτελούν το 96% της ολικής υλογενέργειας του Σύμπαντος!!
Ο όρος "σκοτεινή" ύλη εισήχθη για πρώτη φορά από τον αστρονόμο Fritz Zwicky (1898-1974) στα 1934.
WIMP :Weakly Interacting Massive Particle φέρεται το ελαφρύτερο από τα 4 neutralinoς (που προβλέπονται από την υπερσυμμετρία).

Αλλαγή του π με το τ προτείνουν πολλοί μαθηματικοί

Λονδίνο
Ένας διεθνής συνασπισμός μαθηματικών και άλλων ειδικών υποστηρίζει ότι η επιστημονική κοινότητα οφείλει να αποδεχθεί την αλλαγή της πιο γνωστής μαθηματικής σταθεράς, του περίφημου «π» -πρόκειται για το γνωστό 3,14 της περιφέρειας του κύκλου. Προτείνουν την θέση του «π» να πάρει η διπλάσια τιμή του, δηλαδή το 6,28, την οποία απεικονίζουν με το επίσης ελληνικό γράμμα «Τ». Ανακήρυξαν μάλιστα την 28η  Ιουνίου ως ημέρα «Τ».

Το «π»

Η μαθηματική σταθερά π είναι ένας πραγματικός αριθμός που μπορεί να οριστεί ως ο λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του στην Ευκλείδεια γεωμετρία, και ο οποίος χρησιμοποιείται πολύ συχνά στα μαθηματικά,στη φυσική και στη μηχανολογία.

Ο συμβολισμός προέρχεται από το αρχικό γράμμα «π» (πι) της λέξης «περιφέρεια», και έχει καθιερωθεί διεθνώς, ενώ στο λατινικό αλφάβητο συμβολίζεται ως Pi. Οι δεκαδικοί αριθμοί του αριθμού «π» είναι άπειροι και για αυτό καθιερώθηκε να χρησιμοποιούνται μόνο οι δύο που ακολουθούν το 3 δηλαδή, το 3,14.

Μάλιστα εδώ και χρόνια χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να ανακαλύψουν όσο το δυνατόν περισσότερους δεκαδικούς αριθμούς του «π». Το ρεκόρ κατέχει αυτή την στιγμή ένας Γάλλος προγραμματιστής που κατάφερε με την βοήθεια υπολογιστή να βρει 2,7 τρισεκατομμύρια δεκαδικούς αριθμούς του «π».

Το «Τ»

Τα τελευταία χρόνια έπεσε στο τραπέζι η άποψη ότι για πρακτικούς λόγους στις μαθηματικές πράξεις πρέπει να αντικατασταθεί η σταθερά από τη διπλάσια τιμή της. Δηλαδή την θέση του 3,14 να πάρει το 6,28.

Πολλοί μαθηματικοί και επιστήμονες από όλο τον κόσμο συνασπίστηκαν στην προώθηση αυτής της ιδέας και μάλιστα σε πολλές χώρες έχουν δημιουργηθεί «ομάδες Τ» στις οποίες μετέχουν όσοι πιστεύουν ότι πρέπει να υπάρξει αντικατάσταση του 3,14 από το 6,28. Οι θιασώτες του «Τ» υποστηρίζουν ότι αυτό και όχι το «π» είναι η φυσική σταθερά του κύκλου και ζητούν να επικρατήσει στα βιβλία και οπουδήποτε αλλού χρησιμοποιείται η συγκεκριμένη μαθηματική σταθερά.

Πηγή : Βήμα Science  New Scientist

Αν σας ενδιαφέρει να μάθετε περισσότερα για τον υπερβατικό αριθμό π κάντε κλικ στο ενδιαφέρον άρθρο του συναδέλφου  Γιάννη Φιορεντίνου  εδώ

Τίποτα δεν εμφανίζεται από το τίποτα!

Τίποτα δεν εμφανίζεται από το τίποτα

Δύο πλάκες με έκταση ενός τετραγωνικού μέτρου τοποθετημένες σε απόσταση ενός χιλιοστού του χιλιοστού, θα αισθανθούν μια δύναμη που ισοδυναμεί με λίγο περισσότερο από το ένα δέκατο του γραμμαρίου. Ο Ολλανδός φυσικός Hendrik Casimir σημείωσε αρχικά αυτή τη μικροσκοπική κίνηση το 1948.

Casimir forces on parallel plates
"Το φαινόμενο Casimir είναι μια εκδήλωση της κβαντικής παραξενιάς του μικροσκοπικού κόσμου," λέει ο φυσικός Steve Lamoreaux του Πανεπιστημίου Yale. Έχει να κάνει με την κβαντική ιδιορρυθμία που είναι γνωστή ως αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg, η οποία ουσιαστικά λέει ότι όσο περισσότερα γνωρίζουμε για κάποια πράγματα στον κόσμο της κβαντικής μηχανικής, τόσο λιγότερο ξέρουμε για τα υπόλοιπα. 
Δεν μπορείτε, για παράδειγμα, να συμπεράνετε την ακριβή θέση και την ορμή ενός σωματιδίου ταυτόχρονα. Όσο πιο σίγουροι είστε πού είναι ένα σωματίδιο, τόσο λιγότερο σίγουροι είμαστε για το πού οδεύει (ορμή). Παρόμοια αβεβαιότητα υπάρχει μεταξύ ενέργειας και χρόνου, με μια δραματική συνέπεια. Εάν ο χώρος ήταν κάποια στιγμή πραγματικά κενός, θα περιείχε ακριβώς μια μηδενική ενέργεια σε μία προκαθορισμένη χρονική στιγμή – κάτι που η αρχή της αβεβαιότητας μας το απαγορεύει. Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, όπως το αληθινό κενό
Σύμφωνα με την κβαντική θεωρία πεδίου, ο κενός χώρος στην πραγματικότητα σφύζει από βραχύβια σωματίδια που εμφανίζονται, ζουν πολύ λίγο, και εξαφανίζονται πάλι. Κι όλα αυτά για να συνεχιστεί να ισχύει η παραβίαση της αρχής της αβεβαιότητας. Τα περισσότερα από αυτά τα σωματίδια είναι ζεύγη φωτονίων και των αντισωματιδίων τους, που γρήγορα εξαυλώνονται μέσα σε μια φυσαλίδα ενέργειας.
Τα μικροσκοπικά ηλεκτρικά πεδία που προκαλούνται από αυτά τα αναδυόμενα σωματίδια, και οι επιδράσεις τους στα ελεύθερα ηλεκτρόνια πάνω σε μεταλλικές πλάκες, μπορεί να εξηγήσουν κατ’ αρχήν το φαινόμενο Casimir. Ή και δεν μπορούν. Χάρη στην αρχή της αβεβαιότητας, τα ηλεκτρικά πεδία που σχετίζονται με τα άτομα στις μεταλλικές πλάκες επίσης υφίστανται διακυμάνσεις. Οι διακυμάνσεις αυτές δημιουργούν μικροσκοπικές έλξεις, τις γνωστές van der Waals δυνάμεις μεταξύ των ατόμων.
"Δεν μπορείτε να αποδώσετε τη δύναμη Casimir αποκλειστικά είτε στο σημείο μηδέν του κενού ή στη κίνηση μηδενικού σημείου των ατόμων που απαρτίζουν τις δύο πλάκες”, υποστηρίζει ο Steve Lamoreaux. "Ή μπορεί και η τελευταία άποψη να είναι ορθή που καταλήγει στο ίδιο φυσικό αποτέλεσμα." Όποια λοιπόν εικόνα υιοθετήσεις το φαινόμενο Casimir είναι αρκετά μεγάλο για να είναι πρόβλημα. Σε μηχανές στην κλίμακα της νανοκλίμακας, για παράδειγμα, η δύναμη Casimir θα μπορούσε να αναγκάσει τα διάφορα συστατικά που βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση, να  κολλάνε μεταξύ τους.
Ο τρόπος για να αποφευχθεί αυτό το ενδεχόμενο μπορεί να είναι απλώς να αναστρέψουν το αποτέλεσμα. Το 1961, ρώσοι φυσικοί έδειξαν θεωρητικά ότι συνδυασμοί υλικών με διαφορετικές έλξεις Casimir μπορεί να δημιουργήσουν σενάρια όπου το συνολικό αποτέλεσμα θα είναι απωστικό. Αποδεικτικά στοιχεία για αυτή την παράξενο "κβαντική άνωση" είχε ανακοινωθεί τον Ιανουάριο του 2009 από φυσικούς στο Πανεπιστήμιο του Harvard, που είχαν στήσει πλάκες χρυσού και διοξειδίου του πυριτίου, διαχωρισμένες από το υγρό βρωμοβενζένιο.
Casimir forces on parallel plates

Πηγή: New Scientist   ,  Casimir Effect           Μετάφραση : Physics 4u

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Τα 10 πιο όμορφα επιστημονικά πειράματα στην ιστορία της Φυσικής

Ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για διασπάσεις υποατομικών σωματιδίων, είτε για εύρεση κάποιου γονιδιώματος, είτε για ανάλυση της κίνησης ενός μακρινού άστρου, τα πειράματα που προσελκύουν το ενδιαφέρον του κόσμου συχνά κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια για την εκτέλεσή τους και παράγουν αμέτρητα δεδομένα, τα οποία για να αναλυθούν χρειάζονται μήνες και χρήση υπερυπολογιστών. Μερικές ερευνητικές ομάδες έχουν μεγαλώσει τόσο πολύ ώστε έχουν φτάσει το μέγεθος εταιριών μεσαίου μεγέθους. 

Εντυπωσιακές ανακαλύψεις άγνωστων ειδών στη Νέα Γουινέα


Η Νέα Γουινέα είναι σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της περιβαλλοντικής οργάνωσης WWF η περιοχή με την μεγαλύτερη και πιο εντυπωσιακή βιοποικιλοτητα στον πλανήτη. Στο τεράστιο τροπικό δάσος του νησιού υπάρχουν χιλιάδες είδη χλωρίδας και πανίδας πολλά εκ των οποίων είναι άγνωστα. Την τελευταία δεκαετία οι ερευνητές ανακαλύπτουν κατά μέσο όρο δύο νέα είδη κάθε εβδομάδα! Καρχαρίες του γλυκού νερού, τυφλά φίδια και ψάρια που έχουν πάνω τους όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου είναι ορισμένα από τα περίπου 1.100 είδη που έχουν ανακαλυφτεί τα τελευταία χρόνια.

Αν και το νησί της Νέας Γουινέας αντιστοιχεί μόλις στο 0,5% της ξηράς της Γης οι ερευνητές εκτιμούν ότι φιλοξενεί το 8% των γνωστών και άγνωστων ειδών του πλανήτη.  Η WWF προειδοποιεί ότι ο βιολογικός πλούτος της περιοχής απειλείται από την επέκταση των φυτειών για την παραγωγή φοινικέλαιου, των παράνομων ορυχείων και των λαθρεμπόρων άγριας ζωής και επισημαίνει ότι τα τελευταία 30 χρόνια έχει ήδη υπάρξει αποψίλωση και καταστροφή περίπου του 25% του τροπικού δάσους. 
 
           WWF

Είναι η σκοτεινή ύλη κι όχι το φως ένα βασικό συστατικό για την οργανική ζωή;

Η εικόνα από το Hubble δείχνει την κατανομή της σκοτεινής ύλης στο κέντρο του γιγάντιου γαλαξιακού σμήνους Abell 1689, που περιέχει περίπου 1.000 γαλαξίες και τρισεκατομμύρια άστρα. Μια νέα μελέτη δείχνει ότι η μυστηριώδης, αόρατη σκοτεινή ύλη θα μπορούσε να ζεσταίνει εκατομμύρια πλανήτες χωρίς μητρικά άστρα, σε περιοχές όπως το Abell 1689 και να γίνουν κατοικήσιμοι.
Επιστήμονες πιστεύουν ότι η αόρατη, και ακόμα άγνωστη, σκοτεινή ύλη που γνωρίζουμε πως υπάρχει λόγω της βαρυτικής της επίδρασης που έχει στους γαλαξίες, αποτελεί περίπου το 85 τοις εκατό όλης της ύλης στο σύμπαν.

Τα πρώτα υποψήφια σωματίδια για την σκοτεινή ύλη θα μπορούσαν να είναι σωματίδια με μάζα που όμως αλληλεπιδρούν πολύ σπάνια (ασθενώς) με την κανονική ύλη. Μια ιδιότητα αυτών θα μπορούσε να είναι ότι αποτελούν και τα αντισωματίδια τους, που σημαίνει ότι εξαϋλώνουν το ένα το άλλο όταν συναντηθούν, απελευθερώνοντας ενέργεια με τη μορφή ακτίνων-γ.
Μάλιστα αυτά τα αόρατα σωματίδια θα μπορούσαν να συλληφθούν από τη βαρύτητα ενός πλανήτη και να απελευθερώσουν ενέργεια, που θα μπορούσε να ζεστάνει αυτόν τον πλανήτη, σύμφωνα με τον φυσικό Dan Hooper και τον αστροφυσικό Jason Steffen στο Εργαστήριο Fermi.
Αυτό που προτείνουν οι Hooper και Steffen είναι ότι ότι οι βραχώδεις “υπερ-γαίες” σε περιοχές με υψηλή πυκνότητα σκοτεινής ύλης, θα μπορούσαν να ζεσταθούν αρκετά από αυτήν ώστε για να διατηρήσουν το νερό στην επιφάνειά τους σε υγρή κατάσταση, ακόμη και εν απουσία πρόσθετης ενέργειας από το φως των άστρων ή άλλες πηγές. Η πυκνότητα του σκοτεινής ύλης αναμένεται να είναι εκατοντάδες έως και χιλιάδες φορές μεγαλύτερη στις εσωτερικές περιοχές του Γαλαξία μας καθώς και στους πυρήνες των σφαιροειδών νάνων γαλαξιών απ ‘ότι στο ηλιακό μας σύστημα.
Οι δύο επιστήμονες κατέληξαν λοιπόν στο συμπέρασμα ότι σε πλανήτες μέσα σε περιοχές με πυκνή σκοτεινή ύλη , μπορεί να είναι η σκοτεινή ύλη και όχι το φως που δημιουργεί τα βασικά στοιχεία που χρειαζόμαστε για τη βιολογική ζωή, χωρίς να υπάρχει τριγύρω ένα μητρικό άστρο.
Η σκοτεινή ύλη, όπως πιστεύει η ομάδα, θα μπορούσε να κρατήσει τις επιφάνειες αυτών των πλανητών θερμές για τρισεκατομμύρια χρόνια, χρόνος μέσα στον οποίο όλα τα άστρα πεθαίνουν. Έτσι, μπορεί τελικά να αποδειχθεί η "σκοτεινή ύλη" προπύργιο της ζωής στο σύμπαν μας.
"Φαντάζομαι 10 τρισεκατομμύρια χρόνια στο μέλλον, όταν το σύμπαν θα έχει επεκταθεί πέρα ​​από την περιοχή παρατήρησης και όλα τα αστέρια στο Γαλαξία μας να έχουν από καιρό σβήσει επειδή θα έχουν τελειώσει τα καύσιμα τους. Οι μόνοι πλανήτες τότε που θα έχουν διατηρηθεί θερμοί θα είναι αυτοί που θα παίρνουν ενέργεια από την σκοτεινή ύλη. Και θα μπορούσα να φανταστώ ότι κάθε πολιτισμός που θα επέζησε θα αρχίσει να κινείται σε αυτούς τους πλανήτες, όπου η σκοτεινή ύλη θα χρησιμοποιείται ως καύσιμο υλικό," λέει ο Hooper.

Πηγή: Physics 4u
          Astrophysical Journal

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Ότι μάθαμε πάνω στον στατικό ηλεκτρισμό είναι μήπως λάθος;

Για πολλούς από εμάς, ο στατικός ηλεκτρισμός αποτελεί την πρώτη μας επαφή με τον Ηλεκτρομαγνητισμό και θεωρείται θεμελιώδης στη φυσική του Γυμνασίου και Λυκείου. Συνήθως εξηγείται ως το αποτέλεσμα της μεταφοράς ηλεκτρονίων προς μία κατεύθυνση ανάμεσα σε δύο διαφορετικά υλικά όπως το γυαλί και το μαλλί ή ένα μπαλόνι και ένα βαμβακερό ύφασμα. Διαφορετικές ουσίες έχουν την τάση να λαμβάνουν θετικά ή αρνητικά ηλεκτρικά φορτία, στη δε διαδικασία αυτή δεν γίνεται μεταφορά μεγάλης ποσότητας ηλεκτρικού φορτίου αλλά τόσου ηλεκτρικού φορτίου ώστε να κάνει το μπαλόνι να κολλήσει στο ταβάνι ή να τρομάξει κάποιον μία κρύα και ξηρή μέρα( ήπιο ηλεκτροσόκ).
Σχεδόν όλα αυτά είναι λάθος, σύμφωνα με μία δημοσίευση στο περιοδικό Science.  Τα φορτία μπορούν να μεταφερθούν μεταξύ πανομοιότυπων υλικών, όλα τα υλικά συμπεριφέρονται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο. Τα ηλεκτρικά φορτία είναι αποτέλεσμα των χημικών αντιδράσεων που λαμβάνουν χώρα, κάθε επιφάνεια γίνεται ένα μωσαϊκό θετικών και αρνητικών ηλεκτρικών φορτίων τα οποία φτάνουν σε τιμές χιλιάδες φορές υψηλότερες από τη μέση τιμή του ηλεκτρικού φορτίου των επιφανειών αυτών.
Η νέα έρευνα παρουσίασε ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα Ο ηλεκτρισμός εξ επαφής μπορεί να λάβει χώρα και ανάμεσα σε δύο φύλλα του ίδιου υλικού ακόμη και αν απλά τα ακουμπήσουμε το ένα παράλληλα στο άλλο.
Σύμφωνα με την έως τώρα άποψη για την ηλέκτριση εξ επαφής, σημειώνουν, αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει αφού η διαφορά δυναμικού μεταξύ των δύο επιφανειών του ίδιου υλικού είναι μηδέν και δεν υπάρχει καμία θερμοδυναμική ερμηνεία που να οδηγεί στη μεταφορά ηλεκτρικών φορτίων.
Surface before static charging (top) and after (below). Science

Πηγή : Wired Science   , Science
Ελεύθερη μετάφραση - επιλογή : Τίνα Νάντσου

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Αυτοσχέδιο βροχόμετρο

Τα βροχόμετρα που κατασκευάσαμε στον Κύκλο Περιβάλλοντος

Υλικά 

1 πλαστικό μπουκάλι
ψαλίδι
ετικέτες
μονωτική ταινία
πετρούλες ή πλαστελίνη


Βήματα

1. Κόβουμε ένα πλαστικό μπουκάλι στα τρία, δηλαδή στο χωνί, τον κύλινδρο και το κάτω μέρος του μπουκαλιού.
2. Τοποθετούμε ανεστραμμένο το χωνί μέσα στο κάτω μέρος του μπουκαλιού ,όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Φροντίζουμε το χωνί να ακουμπά, αν είναι δυνατόν στο πάτο του μπουκαλιού.
3. Φτιάχνουμε μία κλίμακα από το 1 μέχρι το 10 με αυτοκόλλητη ετικέτα ή μονωτική ταινία και την κολλάμε κάθετα στο βροχόμετρο ώστε να μπορούμε να μετράμε το ύψος της βροχής.
4. Τοποθετούμε την κατασκευή μας στο μπαλκόνι , βάζοντας μέσα στο δοχείο πετρούλες για να έχει βάρος η κατασκευή και να μην την παρασύρει το νερό ή ο αέρας. Μπορούμε να στερεώσουμε την κατασκευή μας και με πλαστελίνη.
5. Τοποθετούμε την κατασκευή μας σε μέρος που να το πιάνει η βροχή  όπως σε ένα μπαλκόνι χωρίς σκέπαστρο ή  σε μία αυλή ή στην ταράτσα μας.
6. Καταγράφουμε καθημερινά σε ένα ημερολόγιο το ύψος της βροχής. Φροντίζουμε καθημερινά να αδειάζουμε το νερό του βροχόμετρου ώστε να μετράμε το ύψος της βροχής της κάθε ημέρας.
Τι παρατηρούμε; Ποιους μήνες βρέχει περισσότερο; Ποιους μήνες βρέχει περισσότερες μέρες;


Να πώς είναι ένα επαγγελματικό βροχόμετρο
και λίγη περισσότερη θεωρία . . .

Το Βροχόμετρο είναι ένα από τα επίγεια μετεωρολογικά όργανα για την μέτρηση του ύψους της βροχής.
Ίσως το πρώτο μετεωρολογικό στοιχείο που φαίνεται να μετρήθηκε όπως βεβαιώνεται και από την ιστορία ήταν το ύψος της βροχής εκ του γεγονότος ότι δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από ένα δοχείο περισυλλογής και ένας βαθμομετρικός κανόνας.

 

 Ιστορία

Το πότε ακριβώς χρησιμοποιήθηκε το πρώτο βροχόμετρο είναι άγνωστο. Κατά την αρχαιότητα οι πρόγονοι των Ελλήνων φέρονται να κρατούσαν σημειώσεις βροχοπτώσεων από τον 5ο αιώνα π.Χ..
Στα θρησκευτικά βιβλία των Εβραίων αναφέρεται πως στην Παλαιστίνη μετρούσαν την βροχή από τον 1ο αιώνα μ.Χ.. Στη μακρινή Κορέα χρησιμοποιούσαν μπρούτζινα δοχεία για την μέτρηση της βροχής, πιθανώς λαμβάνοντας υπ΄ όψη και τον ήχο.
Σήμερα όλοι οι Μετεωρολογικοί Σταθμοί χρησιμοποιούν συνήθως το δεκαπλασιαστικό βροχόμετρο για την μέτρηση του ύψους της βροχής.
Το βροχόμετρο είναι μία πολύ απλή κατασκευή και βοηθά τα παιδιά να συνειδητοποιήσουν τις εποχές και το πρόβλημα της λειψυδρίας. Έχει ενδιαφέρον να κρατήσουμε ημερολόγιο καταγραφής της βροχόπτωσης σε μία περιοχή και να γίνει ανάλυση των δεδομένων και σύγκριση με δεδομένα προηγούμενων ετών.

Διάρκεια κατασκευής : 20 λεπτά
Βαθμός δυσκολίας : 1/5
Kείμενο - κατασκευή : Τίνα Νάντσου          Πηγή θεωρίας : Wikipedia

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

Χημεία της κουζίνας ΙΙ. Πώς φτιάχνω φιλικά στο περιβάλλον καθαριστικά.


Ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας έχει μάθει-αναγκάσει να χρησιμοποιούμε για το σπίτι διάφορα καθαριστικά, τα οποία είναι πολλές φόρες βλαβερά και επικίνδυνα για το περιβάλλον αλλά και για μας. Λόγου χρόνου βιασύνης και ευκολίας θυσιάζουμε την υγεία μας.
Η εύκολη και σίγουρη καθαριότητα, που υποτίθεται ότι προσφέρουν τα χημικά απορρυπαντικά, έχει σοβαρές συνέπειες. Τα χημικά απορρυπαντικά δηλητηριάζουν τους υδάτινους πόρους και σκοτώνουν ψάρια, πουλιά και ζώα. Ακόμη όμως και για την υγεία του χρήστη μπορεί να αποβεί επικίνδυνη η χρήση των χημικών απορρυπαντικών.
 Οι έντονες μυρωδιές, για παράδειγμα, στα υγρά πιάτων, των καθαριστικών δαπέδων και των αποσμητικών χώρου μπορεί να περιέχουν χημικά που προκαλούν καρκίνο και ασθένεια του ήπατος. Οι παιδικές αλλεργίες έχουν πολλαπλασιασθεί τα τελευταία 30 χρόνια. Αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην αυξημένη χρήση οικιακών χημικών.
Η προσπάθεια για φυσικότερο καθαρισμό του σπιτιού μας ωφελεί την υγεία της οικογένειάς μας, ιδιαίτερα μάλιστα των παιδιών, που η ανάπτυξή τους βλάπτεται από την επαφή με χημικές ουσίες. Εξοικονομούμε ακόμη χώρο και χρήματα, απλοποιούμε τη ζωή μας και βοηθούμε το περιβάλλον. Τα ποτάμια και τα υπόγεια νερά, καθώς και η άγρια ζωή ωφελούνται από τη μείωση των χημικών οικιακών αποβλήτων. Ανάμεσα στα οικιακά απορρυπαντικά, τα πιο τοξικά είναι τα καθαριστικά φούρνου, αποχετεύσεων και λεκάνης τουαλέτας. H καυστική σόδα είναι επικίνδυνη για το περιβάλλον και για τον χρήστη.

Γενικό καθαριστικό για το σπίτι:
Διαλύουμε και ανακατεύουμε μισό φλιτζάνι ξίδι και 1/4 φλιτζανιού μαγειρική σόδα σε δύο λίτρα ζεστό νερό. Το διάλυμα διατηρείται για μεγάλο χρονικό διάστημα και καθαρίζει τζάμια, καθρέφτες, τις αποθέσεις ασβεστίου σε βρύσες και κεραμικά πλακίδια. Το ξίδι χρησιμοποιείται για απομάκρυνση λιπαρών ουσιών και μούχλας. Για λίπη μπορούμε ακόμη να χρησιμοποιήσουμε και χυμό λεμονιού. Χρησιμοποιούμε τη μαγειρική σόδα σαν σκόνη καθαρισμού, και την ενισχύουμε αν χρειαστεί αναμιγνύοντας με ξίδι.

Καθαριστικό για τζάμια:
Διαλύουμε και ανακατεύουμε δύο κουταλιές ξιδιού ανά λίτρο ζεστού νερού και καθαρίζουμε τα τζάμια χρησιμοποιώντας τις παλιές μας εφημερίδες. Ακόμα με το ίδιο διάλυμα μπορούμε να καθαρίσουμε κεραμικά πλακίδια και πλαστικές επιφάνειες όπως το εσωτερικό του ψυγείου.

Για το πλύσιμο των πιάτων:
Πράσινο ή άσπρο σαπούνι από λάδι ελιάς. Το τριμμένο σαπούνι ελιάς, διαλυμένο σε ζεστό νερό, χρησιμοποιείται για γενικό καθαρισμό, για πλύσιμο πιάτων, για σφουγγάρισμα δαπέδων και βέβαια για πλύσιμο ρούχων. Για επίμονους λεκέδες, προσθέτουμε λίγο ξίδι.

Για τον φούρνο:
Φτιάξτε ένα μίγμα παχύρευστης κρέμας με σόδα και λίγο νερό και αλείψτε τις επιφάνειες του φούρνου που θέλετε να καθαρίσετε. Με ένα ψεκαστήρα, ψεκάστε με νερό όταν η σόδα αρχίζει να ξεραίνεται για να την διατηρήσετε υγρή. Επαναλάβετε αρκετές φόρες γιατί η σόδα πρέπει να είναι υγρή για να δράση. Τέλος σκουπίστε καλά με ένα πανί και αφαιρέσετε τη σόδα και τα υπολείμματα. Προσοχή ο φούρνος σας πρέπει να είναι κλειστός και κρύος.

Για τα άλατα από το βραστήρα του νερού:
Βράζουμε μέσα μισό φλιτζάνι ξίδι σε δύο φλιτζάνια νερό. Ξεπλένουμε καλά με ζεστό νερό όσο ο βραστήρας είναι ακόμη ζεστός.

Για να καθαρισμό της λεκάνης της τουαλέτας και στις αποχετεύσεις:
Μισό φλιτζάνι μαγειρική σόδα και μισό φλιτζάνι ξίδι. Η χημική αντίδραση που ακολουθεί διασπά τις λιπαρές ουσίες σε σαπούνι και γλυκερίνη και καθαρίζει τις αποχετεύσεις. Μετά από 15 λεπτά, ρίχνουμε βραστό νερό για να ξεπλυθούν τα κατάλοιπα. Προσοχή μη ρίχνετε μεγάλες ποσότητες βραστού νερού γιατί οι πλαστικοί σωλήνες μπορεί να λιώσουν. Ακόμη, μη χρησιμοποιείτε αυτή τη μέθοδο αν προηγουμένως έχετε ρίξει εμπορικά παρασκευάσματα απόφραξης, γιατί σε συνδυασμό με το ξίδι δημιουργούνται επικίνδυνες αναθυμιάσεις.Η μαγειρική σόδα ανακατεμένη με νερό διαλύει τους ρύπους και τις λαδιές στα υφάσματα και τα ρούχα. Ο χυμός λεμονιού αναμεμιγμένος με αλάτι είναι ιδανικός για να καθαρίσετε τη σκουριά και το γράσο. Το έλαιο τεϊόδεντρου διαλυμένο σε νερό είναι πολύ καλό αντιβακτηριδιακό για τον καθαρισμό της μούχλας στο μπάνιο.

Για τον καθαρισμό των χαλιών:
Ο σωστός καθαρισμός των χαλιών κατά την διάρκεια της χρήσης τους γίνεται με ηλεκτρική σκούπα. Πριν την αποθήκευσή τους το καλοκαίρι, γυρίστε το χαλί σας ανάποδα και πατήστε το πριν το καθαρίσετε, όπως θα το πατούσατε και από την κανονική πλευρά του πέλους του. Με αυτόν τον τρόπο θα πέσει μεγάλο μέρος της σκόνης που έχει εισχωρήσει μέσα στη βάση του χαλιού και έτσι θα καθαριστεί καλύτερα.
Για τον καθαρισμό του χαλιού σας χρησιμοποιείτε 3 μέρη χλιαρού νερού και ένα μέρος λευκού ξυδιού. Με μαλακή βούρτσα και λίγο διάλυμα (για να μη μείνει πολλή υγρασία στο χαλί σας), βουρτσίζετε το χαλί σας μόνο προς την κατεύθυνση του πέλους του. Στεγνώστε το χαλί σας σε σκιερό και δροσερό μέρος και όχι απευθείας στον ήλιο για να μην αλλοιωθούν τα χρώματα.
Τον ίδιο τρόπο μπορείτε να χρησιμοποιείτε για να φρεσκάρετε τα χρώματα των χαλιών σας ανά διαστήματα, με ένα απλό πέρασμα με πανί.

Αντί για τα τοξικά αποσμητικά χώρου:
Χρησιμοποιήστε βότανα ή αιθέρια έλαια γιατί είναι φυτικά προϊόντα καθαρίζουν απολυμαίνουν και αρωματίζουν κάθε γωνιά του σπιτιού και μερικά από αυτά όπως η μέντα η λεβάντα και η Λουΐζα είναι από τα καλύτερα εντομοαπωθητικά.

Τα καλύτερα για καθάρισμα είναι:
Το γκρέιπφρουτ, το λεμόνι, η λεβάντα, το πορτοκάλι, το κυπαρίσσι, η λουίζα και το δεντρολίβανο.

Για απολύμανση πιο κατάλληλα είναι:
Το γκρέιπφρουτ, το tea tree, το θυμάρι, το λεμόνι, η λεβάντα, ο ευκάλυπτος, το περγαμόντο, η λουΐζα. Για λάμψη το λεμόνι, το γκρέιπφρουτ, για γυάλισμα ο κέδρος, το σανταλόξυλο, το κυπαρίσσι και για εκθαμβωτικό λευκό το φασκόμηλο.

Τα καλύτερα αποσμητικά και αρωματικά είναι:
Όλα τα εσπεριδοειδή, το τριαντάφυλλο, το γεράνι, η λεβάντα, το δεντρολίβανο, ο ευκάλυπτος και η μαντζουράνα.
Μπορείτε να τα χρησιμοποιείτε είτε σε εγχύματα (βράζετε τα βότανα, τα στραγγίζετε και χρησιμοποιείτε το νερό) είτε προσθέτοντας 4-5 σταγόνες αιθέριων ελαίων σε ένα λίτρο νερό.

Για να εξολοθρεύσετε τις κατσαρίδες:
Τοποθετήστε μαγειρική σόδα μαζί με λίγη ζάχαρη σε ένα μικρό πιατάκι και βάλτε το στα ντουλάπια, πίσω από το ψυγείο ή όπου συχνάζουν.
Μια άλλη μέθοδος για να διώξετε μυρμήγκια και ενοχλητικά έντομα είναι να ρίξετε αιθέριο έντομο λεβάντας η απλό ξύδι εκεί που συχνάζουν.

 Πηγή : Φτιάχνω μόνος μου

Η χημεία της κουζίνας Ι. Πώς καθαρίζουμε το σπίτι μας χωρίς τη χρήση τοξικών ουσιών;

Bάλτε επάνω σε καθαρό πανί κέτσαπ και τρίψτε τηγάνια και κατσαρόλες. Μέσα σε λίγα λεπτά θα επανέλθουν στο αρχικό τους χρώμα

Η φύση έχει μια λύση για όλα τελικά. Οι παρακάτω δέκα απλές προτάσεις του αμερικανικού περιοδικού REAL SIMPLE, κάνουν την ζωή μας ευκολότερη κάθε μέρα και μας θυμίζουν τις θαυματουργές συνταγές της γιαγιάς που έχει την λύση σε κάθε πρόβλημα. Επίμονοι λεκέδες, θαμπά χρώματα, μαυρισμένα σκεύη και βρώμικος νεροχύτης. Μην ανησυχείτε για όλα υπάρχουν λύσεις και μάλιστα μέσα στο σπίτι μας.

Λευκό ψωμί
Θέλετε να καθαρίσετε την ελαιογραφία που έχετε στον τοίχο του σαλονιού, χωρίς να θαμπώσει το χρώμα. Χρησιμοποιείστε ψίχα λευκού ψωμιού και με απαλές κινήσεις περάστε την επιφάνεια του πίνακα. Η σκόνη και η λιπαρότητα θα εξαφανιστούν, αφήνοντας τον πίνακα καθαρό και τα χρώματα πιο ζωηρά.

Κέτσαπ
Τα τηγάνια σας έχουν μαυρίσει; Υπάρχει λύση! Αφαιρέστε την μαυρίλα από τα χάλκινα και ορειχάλκινα σκεύη της κουζίνας με κέτσαπ. Βάλτε επάνω σε καθαρό πανί κέτσαπ και τρίψτε τηγάνια και κατσαρόλες. Μέσα σε λίγα λεπτά θα επανέλθουν στο αρχικό τους χρώμα. Ξεπλύνετε με ζεστό νερό, σκουπίστε τα αμέσως με μια πετσέτα και έγιναν σαν καινούρια!

Ρύζι
Καθαρίστε το εσωτερικό βάζων και μπουκαλιών με λεπτό λαιμό χρησιμοποιώντας ένα τρόφιμο που υπάρχει σε κάθε σπίτι. Γεμίστε τα τρία τέταρτα με ζεστό νερό και ρίξτε μέσα μια γεμάτη κουταλιά ρύζι (ξερό, όχι μαγειρεμένο). Κλείστε το στόμιο με το χέρι σας και ανακαινίστε καλά με δύναμη. Ξεπλύνετε με άφθονο νερό.

Πλιγούρι βρώμης
Το γνωστό μας κουάκερ, μπορεί να γίνει το καλύτερο σκραμπ για τα πολύ βρώμικα χέρια. Αναμείξτε το πλιγούρι βρώμης με λίγο νερό προκειμένου να φτιάξετε μια πηχτή πάστα κι έπειτα τρίψτε τα χέρια σας. Ξεπλύνετε καλά με μπόλικο νερό.

Τσάι
Έχετε σκουριασμένα εργαλεία για το σπίτι, τον κήπο ή το τζάκι; Η λύση είναι το μαύρο τσάι. Βράστε αρκετές δόσεις από μια δυνατή ποικιλία μαύρου τσαγιού και γεμίστε μια λεκάνη. Φροντίστε να χωράει μέσα τα εργαλεία και να τα σκεπάζει. Βυθίστε τα μέσα για λίγες ώρες, κατόπιν σκουπίστε τα με ένα πανί. Προσοχή, φορέστε γάντια γιατί τα χέρια σας θα γεμίσουν λεκέδες.

 • Γλυκερίνη
Απολαύσετε ένα ρομαντικό δείπνο με αναμμένα κεριά και το επόμενο πρωί εκτός από τα πιάτα στον νεροχύτη, έχουν μείνει και τα λερωμένα κηροπήγια. Αφαιρέστε όσο από το λιωμένο κερί είναι δυνατόν χωρίς να κάνετε γρατσουνιές στο κηροπήγιο. Στην συνέχεια μουσκέψτε ένα πανί σε γλυκερίνη και τρίψτε το μέχρι να φύγει.

Ανθρακούχο νερό
Κάντε τον νεροχύτη σας να λάμψει ξανά! Βρέξτε ένα πανί με ανθρακούχο νερό και περάστε τον ανοξείδωτο νεροχύτη ή όποιο ανοξείδωτο σκεύος έχει χάσει την λάμψη του. Μόλις περάσετε την επιφάνεια, καθαρίστε με ένα στεγνό πανί.

Οξυζενέ
Απολυμάνατε το πληκτρολόγιο του υπολογιστή σας με οξυζενέ. Βουτήξτε σε οξυζενέ μια μπατονέτα για να σαρώσετε τις περιοχές ανάμεσα στα πλήκτρα. Προσέξτε να μην στάζει το οξυζενέ γιατί θα προκαλέσει προβλήματα στην λειτουργία του πληκτρολογίου. Για τον ίδιο λόγο αποφύγετε να χρησιμοποιήσετε πετσέτα.

Οινόπνευμα
Αφαιρέστε μόνιμους λεκέδες από φινιρισμένα ξύλινα πατώματα ή πάγκους κουζίνας με οινόπνευμα. Μην ρίξετε απευθείας οινόπνευμα επάνω στο ξύλο. Εφαρμόστε το επάνω σε ένα κομμάτι βαμβάκι κι έπειτα σκουπίστε προσεκτικά τον λεκέ, χωρίς να ασκείτε μεγάλη πίεση.

Κορνφλάουρ 
Πατήσατε γράσα και τα φέρατε μέσα στο σπίτι γεμίζοντας λεκέδες τα χαλιά και τις μοκέτες. Μην ανησυχείτε, την κατάσταση θα σώσει το κορνφλάουρ. Καλύψτε με κορνφλάουρ τους λεκέδες και αφήστε το για 15 - 30 λεπτά. Κατόπιν, σκουπίστε με την ηλεκτρική σκούπα και οι λεκέδες θα έχουν εξαφανιστεί.

Πηγή : Βήμα Science 
           REAL SIMPLE
           fiaxno monos mou

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Οι μαύρες τρύπες στρέφονται τώρα πιο γρήγορα από ποτέ

Γιγάντιες μαύρες τρύπες στα κέντρα των γαλαξιών περιστρέφονται τώρα πιο γρήγορα από κάθε άλλη στιγμή στην ιστορία του σύμπαντος, ισχυρίζονται επιστήμονες. Συγκεκριμένα ο Alejo Martinez-Sansigre του Πανεπιστημίου του Πόρτσμουθ και ο Steve Rawlings της Οξφόρδης, σύγκριναν θεωρητικά μοντέλα περιστρεφόμενων μαύρων οπών με παρατηρήσεις στα ραδιοφωνικά, οπτικά και ακτίνες Χ μήκη κύματος, που έγιναν χρησιμοποιώντας μια ποικιλία παρατηρητηρίων και διαπίστωσαν ότι οι θεωρίες μπορούν να εξηγήσουν πολύ καλά τον πληθυσμό των υπερβαρέων μαύρων οπών με πίδακες.
Χρησιμοποιώντας δε ραδιοφωνικές παρατηρήσεις, οι δύο αστρονόμοι ήταν σε θέση να πάρουν ένα δείγμα του πληθυσμού των μαύρων οπών, και να μελετήσουν την εξάπλωση της ισχύος των πιδάκων. Εκτιμώντας εν συνεχεία το πως αυτές αποκτούν το υλικό τους, με τη διαδικασία της προσαύξησης, οι δύο επιστήμονες θα μπορούσαν να συμπεράνουν το πόσο γρήγορα περιστρέφονται αυτά τα αντικείμενα.
Οι παρατηρήσεις τους δίνουν επίσης πληροφορίες για το πώς έχουν εξελιχθεί τα σπιν σε αυτές τις υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. Στο παρελθόν, όταν το Σύμπαν είχε το μισό από το σημερινό μέγεθος του, σχεδόν όλοι οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες είχαν πολύ χαμηλά σπιν (ιδιοπεριστροφή), ενώ σήμερα ένα μικρό μέρος από αυτές έχουν πολύ υψηλά σπιν. Έτσι, κατά μέσο όρο, αυτές περιστρέφονται πιο γρήγορα από ποτέ.
Τα συμπεράσματα έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Monthly Notices της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας.

Πηγή: physorg        Μετάφραση : Physics 4u

Αυτοσχέδια πίστα αεροδρομίου

αν θέλετε να προσγειώνετε το αεροπλάνο σας με ασφάλεια . . .
Η αυτοσχέδια πίστα αεροδρομίου

Υλικά

μία επιφάνεια αφρολέξ ή ξύλου ή πλαστικού
αλουμινόχαρτο
καλώδια
led
1 κινητηράκι
μπαταρίες 9 Volt
καλώδιο
ψαλίδι
κοπίδι
1 κύλινδρο
σύρμα

Βήματα

1. Κόβουμε μικρές λωρίδες αλουμινόχαρτου και τις κολλάμε σε ίσες αποστάσεις πάνω σε μια επιφάνεια ενός μονωτικού υλικού όπως αφρολέξ, ξύλο ή πλαστικό.
2. Φτιάχνουμε  κυκλώματα με LED . ( κάνε κλικ εδώ).
3. Φτιάχνουμε ένα κύκλωμα με κινητηράκι (κάνε κλικ εδώ).
4. Κατασκευάζουμε έναν διακόπτη από γόμα για να ανοιγοκλείνει το κύκλωμά μας ( κάνε κλικ εδώ).
5. Τυλίγουμε έναν κύλινδρο με αλουμινόχαρτο. Φροντίζουμε οι διαστάσεις  του κυλίνδρου να είναι τέτοιες ώστε όταν κυλά ο κύλινδρος το κύκλωμα να κλείνει και να ανάβουν τα λαμπάκια.
6. Όταν αφήσουμε με φόρα τον κύλινδρο σε κεκλιμένο επίπεδο, τότε καθώς περνά από τα αλουμινόχαρτα το κύκλωμα κλείνει και ανάβουν τα λαμπάκια (κάνε κλικ εδώ). Όταν φτάσει στο τέλος της διαδρομής σπρώχνει το αφρολέξ , στο οποιο έχουμε τοποθετήσει από την εσωτερική πλευρά αλουμινόχαρτο και κλείνει το κύκλωμα οπότε ο κινητήρας περιστρέφεται.
Η κατασκευή έγινε στα πλαίσια του project κάνω μία δική μου εφεύρεση από την ομάδα του Μάριου Α. της Ε' Δημοτικού της Σχολής Χιλλ.
Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα πολύ από την Εφεύρεση των παιδιών της Ε' Δημοτικού!
Το project φτιάχνω μία δική μου εφεύρεση γίνεται στο τέλος της σχολικής χρονιάς . Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες εργασίας των 5 παιδιών με κλήρωση , προτείνουν μία ιδέα και τους δίνω τα υλικά που είναι δύσκολο να βρουν όπως κινητηράκια, λαμπάκια , ολοκληρωμένα κυκλώματα καθώς και βιβλιογραφία
Στο παρελθόν έχουν γίνει καταπληκτικές εφευρέσεις από τα παιδιά, όπως ένα ηλεκτρικό παπούτσι, αλλά δυστυχώς δεν έχω φωτογραφικό υλικό.
Οι ιδέες των παιδιών ξεπερνούν κατά πολύ την δική μου φαντασία!

Διάρκεια κατασκευής : 4 ώρες
Βαθμός δυσκολίας : 5/5
Εφαρμογή : Φυσική Ε' Δημοτικού Ηλεκτρισμός Φυσική Γ' Γυμνασίου Ηλεκτρικά Κυκλώματα
Κείμενο - φωτογραφίες : Τίνα Νάντσου

Δύο αστεροειδείς σε απόσταση «αναπνοής» από τη Γη!

Επιστήμονες και ερασιτέχνες αστρονόμοι προετοιμάζονται για την έλευση του αστεροειδή 2011 MD που αναμένεται να περάσει πάνω από τη Γη τη Δευτέρα. Ο αστεροειδής θα περάσει σε απόσταση περίπου 20 χιλιάδων χλμ από τον πλανήτη μας και θα είναι ορατός ακόμη και από ένα μικρό οικιακό τηλεσκόπιο. Τον Νοέμβριο αναμένεται να μας πλησιάσει ένας γιγάντιος αστεροειδής ο οποίος αν κατέληγε στη Γη θα προκαλούσε ανυπολόγιστες καταστροφές.

Ο επισκέπτης της Δευτέρας

Ο αστεροειδής 2011 MD είναι ένας διαστημικός βράχος με διάμετρο 10-50 μέτρα και η έλευση του έγινε γνωστή προχθές όταν τον εντόπισε ένα ρομποτικό τηλεσκόπιο στο Νέο Μεξικό που ασχολείται με την αναζήτηση διαστημικών σωμάτων που μπορεί να αποτελέσουν πιθανή απειλή για την Γη.

Το κοντινότερο πέρασμά του από τη Γη θα γίνει τη Δευτέρα27 Ιουνίου πάνω από το Νότιο Ημισφαίριο του πλανήτη. «Είμαστε βέβαiοι ότι θα περάσει κοντά αλλά τελικά θα μας προσπεράσει. Ακόμη όμως και αν εισέλθει στη γήινη ατμόσφαιρα δεν κινδυνεύουμε αφού είναι αρκετά μικρός και θα καταστραφεί  προσφέροντάς μας το εντυπωσιακό θέαμα μιας λαμπρής μπάλας φωτιάς που θα κινείται στον ουρανό.

Ο «υποψήφιος» Αρμαγεδδών


Πιο σοβαρή όμως είναι η περίπτωση του 2005 YU55 που αναμένεται να πλησιάσει τον πλανήτη μας στις αρχές Νοεμβρίου. Το κοντινότερο πέρασμά του συμβεί στις 8 Νοεμβρίου όταν ο αστεροειδής θα βρεθεί σε απόσταση 300 χιλιάδων χλμ από τη Γη.

Ο αστεροειδής2005 YU55 έχει διάμετρο 400 μέτρων, ζυγίζει 50 εκατομμύρια τόνους και σύμφωνα με τους επιστήμονες είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος διαστημικό σώμα που έχει πλησιάσει σε τόσο κοντινή απόσταση τη Γη. Σε περίπτωση που ο 2005 YU55 λοξοδρομήσει και πέσει στη Γη υπολογίζεται ότι θα καταστρέψει ο,τιδήποτε βρίσκεται σε ακτίνα δέκα χιλιάδων τετραγωνικών χλμ!

Πηγή: Βήμα Science 
          Scientific American

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Η σύγκρουση γαλαξιών του σμήνους της Πανδώρας ρίχνει φως στην σκοτεινή ύλη

Λονδίνο

Διεθνής ομάδα επιστημόνων μελέτησε το σμήνος γαλαξιών της Πανδώρας και επικέντρωσε την προσοχή της στις γαλαξιακές συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα εκεί εδώ και εκατοντάδες εκατομμύρια έτη. Οι παρατηρήσεις αναμένεται να αποκαλύψουν νέα άγνωστα στοιχεία για τη μυστηριώδη σκοτεινή ύλη από την οποία αποτελείται το 90% του Σύμπαντος.

Η γαλαξιακή Πανδώρα

Σε απόσταση 3,5 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από την Γη βρίσκεται το γαλαξιακό σμήνος της Πανδώρας το οποίο πήρε το όνομα του από την (κατά την ελληνική μυθολογία) πρώτη θνητή γυναίκα η οποία σύμφωνα με τον Ησίοδο ήταν η αιτία όλων των δεινών του κόσμου.

Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για ένα αλλά για τέσσερα σμήνη γαλαξιών που συγκρούονται μεταξύ τους τα τελευταία 350 εκατομμύρια έτη δημιουργώντας πλήθος παράξενων και ασυνήθιστων κοσμικών φαινομένων και αυτός ήταν ο λόγος που οι επιστήμονες τους προσέδωσαν το συγκεκριμένο μυθολογικό όνομα.

Η παρατήρηση των συγκρούσεων


Οι επιστήμονες εντόπισαν αρχικά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία από δεδομένα που έστειλε το διαστημικό τηλεσκόπιο Chandra αναλύοντας τις ακτίνες Χ που προέρχονταν από τα υπέρθερμα αέρια των γαλαξιών η θερμοκρασία των οποίων είναι εκατομμύρια βαθμοί Κελσίου. Στην συνέχεια οι ερευνητές «στόχευσαν» την Πανδώρα με το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble που διαθέτει μια κάμερα ειδικά σχεδιασμένη για την παρατήρηση γαλαξιών.

Οι επιστήμονες δεν έχουν καταφέρει να εντοπίσουν ακόμη κάποια αλληλεπίδραση της σκοτεινής ύλης με την «συμβατική» και, όπως φαίνεται, ακόμη και αν υπάρχουν κάποιες αλληλεπιδράσεις αυτές θα είναι σχεδόν ανεπαίσθητες, «αόρατες» θα μπορούσε να πει κάποιος, για αυτό και η παρατήρηση και μελέτη της σκοτεινής ύλης είναι εξαιρετικά δύσκολη. «Οι βαρυτικές δυνάμεις των γαλαξιών, των αερίων και της σκοτεινής ύλης δημιουργούν συνθήκες έλξης μεταξύ τους. Γαλαξίες, αέρια και σκοτεινή ύλη έλκονται και απωθούνται συνεχώς μέχρι τελικά να μπουν όλα στην κανονική τους θέση και να σχηματιστεί ένα γαλαξιακό σμήνος. «Για να δεις τι συμβαίνει πρέπει να καταφέρεις να συλλάβεις την κατάλληλη στιγμή αμέσως μετά από μια σύγκρουση όπου όλα τα στοιχεία προσωρινά είναι διαχωρισμένα. Αν κοιτάξεις σε κάποια άλλη στιγμή, λίγο νωρίτερα από την σύγκρουση, όλα θα φαίνονται απόλυτα φυσιολογικά» αναφέρει στο BBC ο Ρίτσαρντ Μάσεϊ, του Βασιλικού Παρατηρητηρίου του Εδιμβούργου που είναι μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Η συμβολή του Hubble

Το Hubble βοήθησε τους ερευνητές να χαρτογραφήσουν την σκοτεινή ύλη στο γαλαξιακό σμήνος. «Οι γαλαξίες και τα αέρια πραγματοποιούν πολλές σύνθετες διεργασίες οι οποίες λαμβάνουν χώρα εκεί που βρίσκεται και η σκοτεινή ύλη και έτσι είναι δύσκολο για τους επιστήμονες να την απομονώσουν. Αν εντοπίσουμε και παρατηρήσουμε την σκοτεινή ύλη αυτόνομα και χωρίς τίποτε άλλο να εμπλέκεται μαζί της θα μπορέσουμε να την μελετήσουμε» τονίζει ο Μάσει.

Πηγή : Βήμα Science

Τα κβαντικά " μαγικά τρικ" δείχνουν ότι η πραγματικότητα είναι αυτή που εμείς δημιουργούμε

Που βρίσκεται  η μπάλα κάτω από τα ποτήρια του ταχυδακτυλουργού; 
Στα κβαντικά συστήματα, όπου οι ιδιότητες ενός αντικειμένου, συμπεριλαμβανομένης της θέσης του, μπορεί να αλλάζουν ανάλογα με το πως γίνεται η παρατήρηση, λαμβάνουν χώρα φαινόμενα που μας θυμίζουν τον ταχυδακτυλουργό της φωτογραφίας. Τώρα αυτό το εκπληκτικό χαρακτηριστικό του κβαντικού κόσμου έχει αποδειχθεί πειραματικά, με τη χρήση ενός φωτονίου που μπορεί να υπάρχει σε τρία σημεία ταυτόχρονα ένα πείραμα που έκανε η ομάδα του Ράντεκ Lapkiewicz.
Παρά το ταλέντο της κβαντικής θεωρίας να εξηγεί  τα πειραματικά  αποτελέσματα, μερικοί φυσικοί δεν μπορούν να δεχθούν τις παραξενιές της. Ένας από τους γνωστούς πολέμιους της κβαντομηχανικής ήταν  ο  Albert Einstein .Μια σειρά από προσεκτικά σχεδιασμένα πειράματα έχουν δείξει ότι από το Einstein έκανε λάθος που ήταν πολέμιος της κβαντομηχανικής.

 Ο  Ράντεκ Lapkiewicz και οι συνεργάτες του έκαναν το παρακάτω πείραμα. Χρησιμοποίησαν φωτόνια, και μελέτησαν την κίνησή τους  ταυτόχρονα σε τρεις διαδρομές. Στη συνέχεια, επανέλαβαν τη μέτρηση  δεκάδες χιλιάδες φορές. Τα αποτελέσματα του πειράματός τους ήταν μία ακόμη απόδειξη της Κβαντομηχαικής θεωρίας.
Ο Niels Bohr, ο γίγαντας της κβαντικής φυσικής, ήταν  μεγάλος υπέρμαχος της ιδέας ότι η φύση της κβαντικής πραγματικότητας εξαρτάται από το τι έχουμε επιλέξει να μετρήσουμε,  η γνωστή ως ερμηνεία της Κοπεγχάγης
( Copenhagen interpretation).  
«Το πείραμα αυτό υποστηρίζει περισσότερο την ερμηνεία της Κοπεγχάγης», λέει ο Zeilinger.

Πηγή : New Scientist    Ελεύθερη μετάφραση - επιλογή : Τίνα Νάντσου

Οι άνθρωποι είναι σε θέση να αισθανθούν μαγνητικά πεδία


Σύμφωνα με τα συμπεράσματα μιας νέας επιστημονικής μελέτης, μπορεί να είναι δυνατό οι άνθρωποι να αισθάνονται το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη, παρόμοια με τα ζώα όπως τα πουλιά και οι θαλάσσιες χελώνες. Αυτά τα αποτελέσματα προήλθαν από μια καινοτόμο ερευνητική προσπάθεια στην οποία ανακάλυψαν ότι μια πρωτεΐνη στον αμφιβληστροειδή του ανθρώπινου ματιού μπορεί να αντιληφθεί τα μαγνητικά πεδία, αν εμφυτευτεί στη μύγα δροσόφιλα. Μόλις ολοκληρώθηκε η "μεταμόσχευση", η μύγα ήταν σε θέση να τα αισθάνεται.
Αν και προηγούμενες έρευνες είχαν διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καμιά έμφυτη αίσθηση του μαγνητικού πεδίου, η ικανότητα της αίσθησης του γήινου μαγνητικού πεδίο είναι απαραίτητη για την επιβίωση χιλιάδων ειδών.

Τα πουλιά δεν θα ήταν σε θέση να ολοκληρώσουν τη μετανάστευσή τους, χωρίς τη δυνατότητα να ανιχνεύουν προς τα πού πηγαίνουν. Υπάρχουν ορισμένα είδη, όπως η Αρκτική φτέρη, που ταξιδεύει χιλιάδες χιλιόμετρα non-stop. Χωρίς αυτή τη μαγνητική πυξίδα, κάπου θα είχαν χαθεί.
Η νέα έρευνα δείχνει μια για πάντα ότι η ανθρώπινη αισθητήρια βιολογία δεν είναι πλήρως κατανοητή, και ότι χρήζει περαιτέρω μελέτης. Στο μέλλον με κάποιες έρευνες μπορεί να καταστεί δυνατό να αναζωπυρωθεί αυτή η ικανότητα στον άνθρωπο.
Σε πολλά είδη, η αίσθηση του μαγνητισμού είναι δυνατή μέσω κάποιων φωτοευαίσθητων χημικών αντιδράσεων, που λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό του ματιού, με τη συμμετοχή μιας ειδικής πρωτεΐνης (φλαβοπρωτεΐνη κρυπτόχρωμα CRY). Σε παλιές εργασίες η CRY βρέθηκε να επιτρέπει στην δροσόφιλα να αισθάνεται το μαγνητικά πεδία.
Όμως, οι ερευνητές θέλησαν να δοκιμάσουν αν η ανθρώπινη πρωτεΐνη cryptochrome 2  (hCRY2) έχει παρόμοια μαγνητική αισθητική ικανότητα ή όχι. Οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν στην Ιατρική Σχολή από το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης από τον καθηγητή Steven Reppert.
Ο ειδικός αυτός νευροεπιστήμονας και η ομάδα του δημιούργησαν ένα είδος δροσόφιλας, που ήταν γενετικώς τροποποιημένη ώστε να μην εκφράσει την πρωτεΐνη CRY, αλλά να εκφράσει την ανθρώπινη hCRY2.
Όταν έκαναν πειράματα μέσα σε μαγνητικό πεδίο που παραγόταν από ένα ηλεκτρικό πηνίο, αποδείχθηκε ότι τα έντομα αυτά θα μπορούσαν να το αισθανθούν ακόμα και αν δεν υπήρχε φως γύρω τους.
"Χρειάζεται πρόσθετη έρευνα σε ανθρώπους για την τυχόν ευαισθησία τους στους μαγνήτες, με ιδιαίτερη έμφαση στην επίδραση του μαγνητικού πεδίου στην οπτική λειτουργία," καταλήγει ο Reppert.

Πηγή: SoftPedia  Μετάφραση : Physics 4u

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά οι μαγνητικές ιδιότητες ενός μοναδικού πρωτονίου

Για πρώτη φορά Γερμανοί ερευνητές του Πανεπιστημίου Οhannes Gutenberg University Mainz (JGU) και του  Helmholtz Institute Mainz (HIM) μαζί με συναδέλφους τους από το Max Planck Institute for Nuclear Physics της  Heidelberg και του GSI Helmholtz Center for Heavy Ion Research της  Darmstadt, παρατήρησαν άλματα στο κβαντικό σπιν σε ένα πρωτόνιο που ήταν μόνο του παγιδευμένο. Το γεγονός ότι έχουν καταφέρει να έχουν αυτό το απίστευτο δεδομένο τους τοποθετεί ως παγκόσμιους ηγέτες στον τομέα τους ξεπερνώντας και τους ανταγωνιστές τους από την ελίτ του Harvard.
Το αποτέλεσμα αυτό είναι ένα πρωτοποριακό βήμα προόδου στην προσπάθεια να μετρηθούν άμεσα οι μαγνητικές ιδιότητες των πρωτονίων με μεγάλη ακρίβεια.
Η μέθοδος παρατήρησης στηρίζεται στη μελέτη ενός μοναχικού πρωτονίου αποθηκευμένου σε μία ηλεκτρομαγνητική παγίδα σωματιδίων. Η ίδια μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί και στα αντιπρωτόνια δίνοντας την δυνατότητα να εξηγηθεί η ανισορροπία ύλης και αντιύλης στο σύμπαν.
Υψηλής ακρίβειας μετρήσεις των  θεμελιωδών ιδιοτήτων των σωματιδίων και αντι-σωματιδίων καθιστούν δυνατό το να προσδιοριστεί αν η συμμετρική συμπεριφορά τους παρουσιάζεται στην πραγματικότητα, και μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τις θεωρίες που εκτείνονται πέρα ​​από το Καθιερωμένο Μοντέλο. Αν  η διαφορά μεταξύ των μαγνητικών ροπών των πρωτονίων και των αντι-πρωτονίων μπορούσε να ανιχνευθεί, θα άνοιγε ένα παράθυρο για το "νέα φυσική".
Πηγή : Physics Org                
  Επιλογή - ελεύθερη μετάφραση : Τίνα Νάντσου

και λίγη περισσότερη θεωρία . . .

αντισωμάτιο : για κάθε είδους σωμάτιο υπάρχει κάποιο άλλο με το αντίθετο φορτίο και κοινά τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά. Το σωμάτιο αυτό λέγεται αντισωμάτιο. Το αντισωμάτιο πχ του ηλεκτρονίου είναι το ποζιτρόνιο. Τα αντισωμάτια όταν συναντούν τα αντίστοιχα σωμάτιά τους εξαυλώνονται.
αντιύλη: η ύλη της οποίας τα άτομα αποτελούνται από αντισωμάτια δηλαδή αντιπρωτόνια, αντινετρόνια και ποζιτρόνια.
Τα στοιχειώδη σωμάτια της ύλης είναι 12 συν τα 12 αντισωμάτιά τους.
Καθιερωμένο πρότυπο (Standard Model) : η θεωρία που περιγράφει τα στοιχειώδη σωματίδια και τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις , εκτός της βαρύτητας.Σύμφωνα με αυτό το πρότυπο υπάρχουν 12 στοιχειώδη σωμάτια ( δες φωτογραφία ) 6 λεπτόνια και 6 κουαρκς. Τα στοιχειώδη σωμάτια αλληλεπιδρούν μεταξύ τους με την ανταλλαγή μποζονίων.

Αύξηση της ραδιενέργειας στη Φουκοσίμα.

Συνεχίζονται οι προσπάθειες ρίψης νερού στον κατεστραμμένο αντιδραστήρα του πυρηνικού εργοστασίου της Φουκουσίμα, προκειμένου να μειωθούν τα υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας. Η Tepco, η εταιρία που διαχειρίζεται το εργοστάσιο Νταϊίτσι της Φουκουσίμα άρχισε από προχθές Κυριακή να ρίχνει νερό σε μια δεξαμενή στον επάνω όροφο του αντιδραστήρα Νο 4 του εργοστασίου όταν οι ειδικοί αντιλήφθηκαν ότι το επίπεδο των υδάτων είχε μειωθεί στο ένα τρίτο από το κανονικό, μετέδωσε το ιαπωνικό τηλεοπτικό δίκτυο ΝΗΚ. Σύμφωνα με αξιωματούχους η αύξηση της ραδιενέργειας προκλήθηκε από τη μείωση του επιπέδου των υδάτων. Τα αυξημένα επίπεδα ραδιενέργειας δεν επιτρέπουν στους ειδικούς να εισέλθουν στο εσωτερικό του κτιρίου που στεγάζει τον αντιδραστήρα για να αρχίσουν τις απαιτούμενες επισκευές. Η επιχείρηση καθαρισμού του αντιδραστήρα είχε ξεκινήσει την Παρασκευή αφού καθυστέρησε λόγω μιας σειράς βλαβών στο εργοστάσιο, που βρίσκεται 240 χλμ βορειοανατολικά του Τόκιο.

Πηγή:  Ναυτεμπορική

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Το βραβείο Shaw δόθηκε στον Δημήτρη Χριστοδούλου, έναν από τους σπουδαιότερους θεωρητικούς του κόσμου

Το βραβείο Shaw δόθηκε στον Δημήτρη Χριστοδούλου, έναν από τους σπουδαιότερους θεωρητικούς του κόσμου
Ο σπουδαίος θεωρητικός Δημήτρης Χριστοδούλου
Το επιστέγασμα της εκπληκτικής επιστημονικής διαδρομής του Δημήτρη Χριστοδούλου θα έρθει τον προσεχή Σεπτέμβριο, όταν θα πάρει στα χέρια του το διεθνές βραβείο Shaw στα Μαθηματικά, γνωστό ως το «Νόμπελ της Ασίας».
Ο Δημήτρης Χριστοδούλου είναι καθηγητής του Πολυτεχνείου ETH της Ζυρίχης κι ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους μαθηματικούς.

Το βραβείο του Ιδρύματος Shaw είναι ένα από τα δύο σημαντικότερα διεθνή βραβεία μαζί με το Abel της Νορβηγίας και θεσμοθετήθηκαν σχετικά πρόσφατα. Το ένα το 2003 και το άλλο το 2004. Προηγουμένως δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο με τα Νόμπελ, παρά μόνο το μετάλλιο Fields, που απονέμεται σε νέους μαθηματικούς κάτω των σαράντα ετών.
Ο καθηγητής Χριστοδούλου μοιράζεται το φετινό βραβείο και την αμοιβή του 1 εκατομμυρίου δολαρίων μαζί με τον Αμερικανό συνάδελφό του και αδελφικό φίλο του Richard Hamilton.
Οι δύο καθηγητές βραβεύτηκαν για το έργο τους στις Μη Γραμμικές Διαφορικές Εξισώσεις, στις γεωμετρίες Lorenz και Riemann, καθώς και στις εφαρμογές των εξισώσεων αυτών στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, και την Τοπολογία, όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση του ιδρύματος Shaw.
Το έργο του Χριστοδούλου  αναφέρεται στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας αλλά όχι από πλευράς φυσικής. Ανέπτυξε καινούργιες μαθηματικές μεθόδους για την επίλυση ή την κατανόηση των λύσεων, των εξισώσεων του Αϊνστάιν οι οποίες, όπως γράφει και η ανακοίνωση του Ιδρύματος, ενώ ήταν τόσο όμορφες, ήταν περιβόητες για τη δυσκολία τους. Γι’ αυτό και η επεξεργασία τους ώστε να βγει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα συνάντησε ανυπέρβλητες μαθηματικές δυσκολίες για πάρα πάρα πολλά χρόνια, από το 1915 που γράφτηκαν μέχρι τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Σημαντικό ρόλο για την επίλυση τους έπαιξε η μελέτη του για τη δημιουργία και την εξέλιξη των μαύρων οπών. Κι αυτό ο ίδιος το θεωρεί ότι ήταν ίσως το πιο εντυπωσιακό έργο που έχει κάνει, και μάλιστα στην ηλικία των 57 ετών.
Η καριέρα του Δημήτρη Χριστοδούλου είναι γεμάτη από βραβεία, με σημαντικότερα το Mac Arthur, το οποίο συνοδευόταν από 250.000 δολάρια το 1993, καθώς και το πρώτο βραβείο της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας, το Bocher, που του απονεμήθηκε το 1999. Μάλιστα, έχει λάβει και το βραβείο Tomalla για την εφαρμογή της Γενικής Σχετικότητας στην Αστρονομία.
Η άνοδος στην κορυφή των Μαθηματικών δεν ήταν εύκολη ούτε δεδομένη για τον Χριστοδούλου. Εκτός από σκληρή δουλειά, χρειάστηκε τόλμη αλλά και τύχη. Κατ’ αρχάς, οι πρώτες σπουδές του ήταν σε άλλο γνωστικό πεδίο, εκείνο της Φυσικής.
Τον Σεπτέμβριο του 1968 και σε ηλικία μόλις 16 χρόνων -αν παρέμενε στην Aθήνα θα συνέχιζε να παρακολουθεί τα μαθήματα του Λυκείου – γίνεται δεκτός στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Φυσικής του Πρίνστον με επικεφαλής τον φημισμένο John Wheeller. Τον Σεπτέμβριο του 1992 εξελέγη τακτικός καθηγητής στο Mαθηματικό Tμήμα του ίδιου Πανεπιστημίου που θεωρείται παγκόσμιο κέντρο της μαθηματικής επιστήμης, διαδεχόμενος έναν άλλον επιφανή Έλληνα, τον Xρήστο Παπακυριακόπουλο.
Στο εκπληκτικό βιογραφικό τού Δημήτρη Χριστοδούλου διαβάζουμε μεταξύ άλλων ότι έχει διατελέσει ερευνητής στο CERN και σε άλλα τρία Ινστιτούτα, καθηγητής Μαθηματικών στα αμερικανικά Πανεπιστήμια των Συρακουσών και του Πρίνστον, έχει ανακηρυχτεί επίτιμος καθηγητής Θεωρητικής Φυσικής από το Πανεπιστήμιο Κρήτης και διδάκτορας των Επιστημών από το Πανεπιστήμιο Μπράουν, είναι μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών καθώς και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών, έχει τιμηθεί με το Αριστείο Επιστημών από την Ακαδημία Αθηνών και με το μετάλλιο του Ταξιάρχη του Φοίνικα από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Μάλιστα, στο κείμενο αναγόρευσής του σε διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο Μπράουν χαρακτηρίστηκε «ο μόνος σύγχρονος διανοητής για τη θεωρία της Γενικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν.
Από το 2001 ο κ. Χριστοδούλου είναι καθηγητής Φυσικής και Μαθηματικών στο Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο της Ζυρίχης, που είναι από τα κορυφαία σε όλη την Ευρώπη. Το συμβόλαιό του τον υποχρεώνει να βρίσκεται στην Ελβετία μόλις τέσσερις μήνες τον χρόνο και έτσι τον περισσότερο καιρό ζει στην Αθήνα.
Ωστόσο, το μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών δεν τον έχει καλέσει ούτε μία φορά να δώσει μια ομιλία. Παρόλο, που όπως λέει, δεν παίρνει ποτέ ούτε μία δεκάρα για ομιλίες και διαλέξεις. Αντίθετα, κατά την τελευταία επίσκεψή του στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου έδωσε τριάντα διαλέξεις μέσα σε τριάντα ημέρες.

Πηγή : Physics 4u
Αν θέλετε να διαβάσετε μία πολύ ενδιαφέρουσα  συνέντευξη του Δημήτρη Χριστοδούλου στην Ελευθεροτυπία, κάντε κλικ εδώ .

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Η σκοτεινή ενέργεια είναι ένα μύθος – Η εμφάνιση της επιτάχυνσης της διαστολής προκαλείται από την επιβράδυνση του χρόνου

Η σκοτεινή ενέργεια είναι ένα μύθος – Η εμφάνιση της επιτάχυνσης της διαστολής προκαλείται από την επιβράδυνση του χρόνου
Θυμόσαστε το χωροχρονικό συνεχές (ο τετραδιάστατος χωροχρόνος); Λοιπόν τι θα γινόταν αν το χρονικό τμήμα της εξίσωσης κυριολεκτικά μειώνεται; Νέα στοιχεία δείχνουν ότι ο χρόνος σιγά-σιγά εξαφανίζεται από το Σύμπαν μας, και μια μέρα θα εξαφανιστεί εντελώς. Αυτή η ριζοσπαστική θεωρία μπορεί να εξηγήσει και ένα κοσμολογικό μυστήριο που έχει φέρει σε αμηχανία τους επιστήμονες εδώ και χρόνια. 
Οι επιστήμονες πριν μερικά χρόνια μέτρησαν το φως από μακρινά αστέρια που τελείωσαν τη ζωή τους μέσα με μία υπερκαινοφανή έκρηξη, για να δείξουν ότι το σύμπαν διαστέλλεται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Υπέθεσαν ότι αυτοί οι υπερκαινοφανείς εξαπλώνονται πολύ γρηγορότερα καθώς το σύμπαν γερνάει. Οι φυσικοί επίσης υπέθεσαν ότι ένα είδος αντι-βαρυτικής δύναμης θα πρέπει να αναγκάζει τους γαλαξίες να απομακρύνονται μεταξύ τους, ενώ την ονόμασαν αυτή την αγνώστων στοιχείων δύναμη «σκοτεινή ενέργεια».

Η ιδέα ότι ο ίδιος ο χρόνος θα μπορούσε να πάψει να υπάρχει σε δισεκατομμύρια χρόνια – και όλα θα παραλύσουν – έχει προταθεί από τους Ισπανούς Jose Senovilla, Marc Mars και Raul Vera του Πανεπιστημίου του Μπιλμπάο και της Σαλαμάνκα. Απόρροια αυτού του ριζικού τέλους του ίδιου του χρόνου είναι μια εναλλακτική εξήγηση για την "σκοτεινή ενέργεια" – τη μυστηριώδη αντιβαρυτική δύναμη που έχει προταθεί για να εξηγήσει ένα κοσμικό φαινόμενο που έχει φέρει σε αμηχανία τους επιστήμονες.
Ωστόσο, μέχρι σήμερα κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι είναι η σκοτεινή ενέργεια, ή από πού προέρχεται. Ο καθηγητής Senovilla και οι συνεργάτες του έχουν προτείνει μια εναλλακτική λύση που δεν το χωράει ο νους. Προτείνουν ότι δεν υπάρχει η σκοτεινή ενέργεια  και κάνουμε λάθος να νομίζουμε ότι η διαστολή του Σύμπαντος επιταχύνεται, ενώ στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο χρόνος επιβραδύνεται, σαν το ρολόι που πάει πίσω.
Σε καθημερινό επίπεδο, η αλλαγή δεν θα ήταν αισθητή. Ωστόσο, θα ήταν φανερή στις μετρήσεις κοσμικής κλίμακας που ανιχνεύουν την πορεία του σύμπαντος κατά τη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών. Η αλλαγή θα ήταν απείρως αργή από την ανθρώπινη σκοπιά, αλλά χάρις στην τεράστια ηλικία του σύμπαντος και τις κοσμολογικές αποστάσεις, η μελέτη του αρχαίου φωτός από ήλιους που έλαμψαν πριν δισεκατομμύρια χρόνια θα μπορούσε να μετρηθεί εύκολα.
Η πρόταση της ομάδας, που δημοσιεύεται στο περιοδικό Physical Review D, απορρίπτει την σκοτεινή ενέργεια ως μύθο. Ο Senovilla προτείνει ότι η εμφάνιση της επιτάχυνσης προκαλείται από τον ίδιο τον χρόνο που σταδιακά επιβραδύνεται, .
"Δεν λέμε ότι η διαστολή του ίδιου του σύμπαντος είναι μια ψευδαίσθηση,» εξηγεί «Αυτό που λέμε είναι ότι μπορεί να είναι ψευδαίσθηση η επιτάχυνση αυτής της διαστολής. Δηλαδή, το ενδεχόμενο ο ρυθμός της διαστολής να αυξάνεται. "
“Εάν ο χρόνος βαθμιαία επιβραδύνεται, αλλά εμείς αφελώς την διατηρούμε στις εξισώσεις μας, για να προκύψουν οι αλλαγές της διαστολής, θεωρώντας ότι έχουμε μια σταθερή ροή του χρόνου, τότε τα απλά μοντέλα που έχουμε κατασκευάσει δείχνουν ότι λαμβάνει χώρα ένας επιταχυνόμενος ρυθμός της διαστολής.”
Επί του παρόντος, οι αστρονόμοι είναι σε θέση να διακρίνουν την ταχύτητα διαστολής του σύμπαντος με τη λεγόμενη “μετατόπιση προς το ερυθρό" τεχνική. Η τεχνική αυτή βασίζεται στην αντίληψη ότι τα άστρα όταν απομακρύνονται από εμάς το φως του εμφανίζεται πιο κόκκινο,  από αυτά που κινούνται προς το μέρος μας.
Οι επιστήμονες αναζητούν σουπερνόβα ορισμένου τύπου σαν αναφορά. Ωστόσο, η ακρίβεια αυτών των μετρήσεων εξαρτάται από το αν ο χρόνος ρέει σταθερά σε όλο το σύμπαν. Εάν ο χρόνος επιβραδύνεται, σύμφωνα με αυτή τη νέα θεωρία, η διάσταση του χρόνου μας σιγά-σιγά μετατρέπεται σε μια νέα διάσταση χώρου. Εκ αιτίας αυτής της επιβράδυνσης του χρόνου, πιστεύουν οι ερευνητές, φαίνονται τα πολύ μακρινά, αρχαία αστέρια σαν να επιταχύνονται.
"Οι υπολογισμοί μας δείχνουν ότι νομίζουμε πως είναι γεγονός η επιτάχυνση της διαστολής του σύμπαντος," λέει ο καθηγητής Senovilla. Η θεωρία του είναι μια συγκεκριμένη παραλλαγή της θεωρίας υπερχορδών, στην οποία το σύμπαν μας περιορίζεται στην επιφάνεια μιας βράνης, που επιπλέει μέσα σε ένα υψηλότερων διαστάσεων χώρο, γνωστό ως "bulk". Σε δισεκατομμύρια χρόνια, ο χρόνος θα πάψει να είναι εντελώς ο γνωστός χρόνος.
"Τότε όλα θα είναι παγωμένα, σαν ένα στιγμιότυπο από μια εικόνα,"  δήλωσε ο Senovilla. "Ο πλανήτης μας θα έχει τελειώσει προ πολλού τότε."
Αν και ριζοσπαστικές και με πολλούς τρόπους πρωτοφανείς, αυτές οι ιδέες έχουν υποστήριξη. Ο Gary Gibbons, για παράδειγμα, κοσμολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, λέει ότι η ιδέα έχει μεγάλη αξία. "Πιστεύουμε ότι ο χρόνος αναδύθηκε κατά τη διάρκεια του Big Bang, και εάν ο χρόνος μπορεί να αναδυθεί, μπορεί επίσης και να εξαφανιστεί – αυτό ακριβώς είναι το αντίθετο φαινόμενο από την ανάδυση."

Πηγή: New Scientist  Μετάφραση : Physics 4u

και λίγη περισσότερη θεωρία . . .

Εκτός της συμβατικής ύλης που αποτελείται από άτομα, υπάρχουν και άλλες μορφές ύλης όπως:
η νετρονική ύλη, η ύλη των μελανών οπών και η σκοτεινή ύλη. Η σκοτεινή ύλη ονομάζεται έτσι γιατί δεν ακτινοβολεί σε καμία περιοχή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος και αποτελεί το 23% της ύλης του Σύμπαντος ενώ η σκοτεινή ενέργεια το 73%. Δηλαδή η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια αποτελούν το 96% της ολικής υλογενέργειας του Σύμπαντος!!
Ο όρος "σκοτεινή" ύλη εισήχθη για πρώτη φορά από τον αστρονόμο Fritz Zwicky (1898-1974) στα 1934.

Η Γη σε «σκοτσέζικο ντους»! Τρεις νέες μελέτες διέγνωσαν απραξία της ηλιακής δραστηριότητας για την επόμενη δεκαετία

Η εξαφάνιση των ηλιακών κηλίδων (επάνω το «πορτρέτο» μιας εξ αυτών από το τηλεσκόπιο της Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών) μας υπόσχεται απότομο βούτηγμα σε Εποχή Παγετώνων
Ο ρους των κλιματικών γεγονότων κατά την τελευταία εικοσαετία ήταν σταθερά η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη, το λιώσιμο των πάγων και ο φόβος τής ανύψωσης της στάθμης των θαλασσών. Η μελλούμενη ξηρασία και λειψυδρία ήταν ο εφιάλτης όλων μας και το μέγα κίνητρό μας να περικόψουμε τα καυσαέρια που προκαλούσαν _ ή έστω επέτειναν - την υπερθέρμανση. Λίγο προτού φτάσουμε όμως στη συνυπογραφή νέου πρωτοκόλλου, στην περυσινή αποτυχημένη συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης, κάτι άρχισε να αλλάζει άρδην στα δεδομένα μας για το «ποιος πειράζει» το κλίμα της Γης. Κάτι το μη «ανθρωπογενές». Οχι ότι πήρε συγχωροχάρτι ο ρυπογόνος επεκτατισμός των ανθρώπων στον πλανήτη Γη, αλλά πλέον κάποιος εξωτερικός και κατά πολύ ισχυρότερος παράγων διαμόρφωνε την ένταση της κλιματικής αλλαγής.

Ο κύκλος του Ηλιου


Ο παράγοντας αυτός είναι ο Ηλιος, ο οποίος κάθε 22 χρόνια αντιστρέφει τους μαγνητικούς του πόλους. Κατά τις ημιπεριόδους αυτής της αντιστροφής _ τους ενδεκαετείς κύκλους _ οι αστροφυσικοί έχουν παρατηρήσει την ίδια ακολουθία έξαρσης και μείωσης του αριθμού των ηλιακών κηλίδων και της όλης ηλιακής δραστηριότητας. Η επίδραση αυτής της κυκλικότητας των ηλιακών φαινομένων στο κλίμα της Γης πρωτοσυζητήθηκε από τους επιστήμονες το 1893, όταν ο βρετανός αστρονόμος Edward Maunder παρατήρησε πως κατά την 70ετία μεγάλου ψύχους των ετών 1645-1715 η ηλιακή δραστηριότητα είχε ουσιαστικά σταματήσει (περίοδος γνωστή έκτοτε ως Maunder Minimum). Επειτα από έναν σχεδόν αιώνα, το 1976, ο αμερικανός φυσικός John Endy διατύπωσε την υπόθεση ότι η εμφάνιση Εποχών Παγετώνων στον πλανήτη μας συναρτάται άμεσα με την παύση της ηλιακής δραστηριότητας.

Ακολούθησαν τέσσερις δεκαετίες παρατήρησης του Ηλιου με όλο και τελειότερα τηλεσκόπια και δορυφόρους και η μελέτη του μηχανισμού «δυναμό» που προκαλεί την αναστροφή των μαγνητικών του πόλων με όλο και καλύτερα προσομοιωτικά προγράμματα υπερυπολογιστών. Εικασίες πολλές προέκυψαν για την αλληλεπίδραση του «ηλιακού κλίματος» και του γήινου, αλλά τίποτε το δραματικό δεν έδειχνε να διαταράσσει τους κύκλους αυξομείωσης των ηλιακών κηλίδων. Φθάσαμε έτσι να διανύουμε τώρα τον 24ο μετρηθέντα ηλιακό κύκλο (2008 - 2019) και να ετοιμαζόμαστε για την έναρξη του 25ου. Αλλά από το 2006 και μετά, αφότου δηλαδή περάσαμε το προβλεπόμενο χρονικό σημείο ελάχιστης ηλιακής δραστηριότητας του 23ου κύκλου, οι μελετητές του Ηλιου άρχισαν να έχουν ενδείξεις ότι κάτι το ασυνήθιστο συμβαίνει. Κάτι που ο Ηλιος είχε να κάνει εδώ και τρεισήμισι αιώνες.

Η ασυνήθιστη συμπεριφορά του Ηλιου άρχισε να γίνεται αισθητή όταν διαπιστώθηκε μια... ασυνέπεια στο ραντεβού του: η NASA περίμενε την έναρξη του 24ου κύκλου στις αρχές του 2007, αλλά... τίποτε. Τότε οι αστροφυσικοί επανεκτίμησαν την έναρξη του κύκλου για τον Οκτώβριο του 2008, για να διαψευσθούν και πάλι. Επειτα ανέβαλαν το ραντεβού για τον Ιανουάριο του 2009 και... με ανακούφιση χαιρέτισαν τις μεγαλειώδεις ηλιακές εκλάμψεις τού Αυγούστου του 2010, λέγοντας: «Επιτέλους, άρχισαν». Τα στοιχεία όμως ήταν πλέον τέτοια ώστε από τις αρχικές εκτιμήσεις για ένταση των κορυφαίων εκλάμψεων της τάξεως του 137 να φθάσουν τώρα να προβλέπουν μέγιστη ένταση της τάξεως μόλις του 64! Αρα κάτι όντως ασυνήθιστο συνέβαινε, αλλά τι και γιατί;

Τα δεδομένα του GONG

Τις απαντήσεις ανέλαβαν να μας δώσουν τρεις διαφορετικές ομάδες ερευνητών στο μεγαλύτερο διεθνές συνέδριο για τη συμπεριφορά του Ηλιου που διοργάνωσε από τις 12 ως τις 16 Ιουνίου του 2011 η Αμερικανική Αστρονομική Εταιρεία στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού, στο Las Cruces. Η πρώτη, υπό τον καθηγητή Frank Hill, εξέτασε τα δεδομένα των έξι σταθμών παρατήρησης του GONG (Global Oscillation Network Group) που καταγράφουν τις ανακλάσεις ηχητικών κυμάτων στην επιφάνεια του Ηλιου. Από αυτά προέκυπτε ένα ρεύμα αέρα που διατρέχει διαμπερώς την ηλιακή σφαίρα από Ανατολή προς Δύση. Το γεωγραφικό πλάτος αυτού του «μεταναστευτικού» ρεύματος αντιστοιχίζεται με την εμφάνιση νέων κηλίδων σε κάθε ηλιακό κύκλο και επιτρέπει την πρόβλεψη εκείνων του επομένου κύκλου. Προς έκπληξή τους, ο χάρτης για τον 25ο Κύκλο είναι κενός. «Αυτό μας υποδεικνύει», δήλωσε ο δρ Hill, «ότι η έναρξη του 25ου Κύκλου αναβάλλεται για το 2021 ή για το 2022, ή και ότι μπορεί να μη συμβεί καθόλου!» 
Ο χάρτης αυτός των ηλιακών δραστηριοτήτων μάς προετοιμάζει για μια αναπάντεχα ψυχρή περίοδο (δεξί τμήμα του), με άγνωστη ακόμη ημερομηνία λήξεως
Το τηλεσκόπιο Kitt Peak

Η δεύτερη ομάδα ερευνητών, απαρτιζόμενη από τους Matt Penn και William Livingstone, εξέτασε τα στοιχεία 13 ετών παρατήρησης του τηλεσκοπίου που βρίσκεται στο Kitt Peak της Αριζόνας. Πρόσεξαν ότι η μέση δύναμη μαγνητικού πεδίου στον Ηλιο έπεφτε κατά 50 Gauss κατ' έτος, τόσο στον 23ο Κύκλο όσο και στον τωρινό 24ο. Επίσης, σημείωσαν ότι οι θερμοκρασίες των ηλιακών κηλίδων είχαν την αναμενόμενη αύξηση για μια τέτοια μεταβολή του μαγνητικού πεδίου. Εάν αυτή η πορεία συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό η δύναμη του πεδίου θα πέσει κάτω από τα 1.500 Gauss, οπότε το μαγνητικό πεδίο δεν θα επαρκεί για να υπερκεράσει τις συγκλίνουσες δυνάμεις στην επιφάνεια του Ηλιου, με αποτέλεσμα την εξαφάνιση των κηλίδων.

Ο διάπυρος σίδηρος

Η τρίτη ομάδα ερευνητών, υπό τον Richard Altrock, απαρτιζόταν από επιστήμονες της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας. Χρησιμοποίησαν ένα φωτόμετρο για να χαρτογραφήσουν τον διάπυρο σίδηρο στην επιφάνεια του Ηλιου, που φθάνει στη θερμοκρασία των 2 εκατ. βαθμών Κελσίου. Γνώριζαν ότι οι αναδυόμενες κηλίδες από το εσωτερικό του Ηλιου προσελκύουν μαγνητικά αυτόν τον σίδηρο και ότι συνήθως τον συγκεντρώνουν σε γεωγραφικό πλάτος 70 μοιρών, κατά την έναρξη κάθε Ηλιακού Κύκλου, για να τον σπρώξουν προς τον Ηλιακό Ισημερινό προς το τέλος του Κύκλου. Ταυτόχρονα, τα νέα μαγνητικά πεδία σπρώχνουν τα υπολείμματα του προηγούμενου Κύκλου προς τους πόλους ως τις 85 μοίρες. «Στους Κύκλους 21ο ως και τον 23ο, το ηλιακό μέγιστο συνέβη όταν αυτή η ροή εμφανίστηκε σε γεωγραφικό πλάτος 76 μοιρών», δήλωσε ο Altrock. «Ο 24ος Κύκλος όμως ξεκίνησε με καθυστέρηση και αργό ρυθμό και μπορεί να μην είναι αρκετά ισχυρός για να δημιουργήσει ροή προς τους πόλους, πράγμα που σημαίνει ότι θα έχουμε ένα πολύ ασθενές ηλιακό μέγιστο το 2013, ή και καθόλου. Αν η ροή προς τους πόλους αποτύχει, εγείρεται μέγα θεωρητικό δίλημμα, καθώς θα σήμαινε πως το μαγνητικό πεδίο του 23ου Κύκλου δεν θα εξαφανιστεί τελείως στην περιοχή των πόλων και... κανείς δεν γνωρίζει τι θα κάνει τότε ο Ηλιος!»

Τρεις μελέτες, ένα συμπέρασμα

Ο δρ Hill, συνοψίζοντας τα ευρήματα των τριών ομάδων, υπογράμμισε το ότι οι τρεις διαφορετικές μετρήσεις κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα: ο επερχόμενος 25ος, ενδεκαετής κύκλος ηλιακών εκλάμψεων δεν θα χαρακτηρίζεται από τη συνήθη ηλιακή δραστηριότητα, αλλά από μια... χειμερία νάρκη του ζωοποιού μας άστρου. «Αν είμαστε σωστοί», κατέληξε, «ίσως αυτός να είναι ο τελευταίος ηλιακός κύκλος που θα δούμε για αρκετές δεκαετίες. Κάτι τέτοιο θα επηρεάσει τα πάντα, από την εξερεύνηση του Διαστήματος ως το κλίμα της Γης».
Οπότε, το ενδεχόμενο επανάληψης της «μινι-εποχής παγετώνων» που σημειώθηκε μεταξύ των ετών 1645 και 1715 θεωρείται τώρα ιδιαίτερα πιθανό. Κατά χρονική σύμπτωση, μία εβδομάδα πριν από τις εν λόγω ανακοινώσεις κυκλοφόρησε το αναλόγου περιεχομένου βιβλίο ενός συμβούλου της NASA, του John L. Casey, υπό τον τίτλο «Cold Sun». Σε αυτό ο Casey υποστηρίζει ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη μας έχει σταματήσει και ότι οι θερμοκρασίες των ωκεανών και της ατμόσφαιρας πέφτουν ραγδαία, ότι οι παγετώνες αυξάνουν τον όγκο τους και ο φόβος ανύψωσης της θάλασσας έχει εκλείψει, αλλά και ότι αυτή η φάση χειμερίας νάρκης του Ηλιου θα μας βάλει στην κατάψυξη τουλάχιστον για τα επόμενα τριάντα χρόνια!

Η προφανής συνέπεια μιας τέτοιας ταχείας κατάψυξης θα είναι ένας άγριος αγώνας δρόμου μεταξύ των χωρών του πλανήτη για την ανεύρεση και εκμετάλλευση νέων ενεργειακών αποθεμάτων. Αντιπαρερχόμενοι τη συνωμοσιολογική υποψία ότι η τρέχουσα οικονομική κρίση και οι κοινωνικές αναταραχές σε πετρελαιοπαραγωγές χώρες (νυν ή εν δυνάμει) σχετίζονται με όλα αυτά, σκεφτόμαστε με ανανεωμένο ενδιαφέρον το πόσο επείγει η αξιοποίηση των όποιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων έχουμε στα βάθη των θαλασσών μας. Πάντως έως ότου και όπως κι αν αυτό συμβεί, για όσους αποζητούν την πιο έγκυρη «πρόγνωση διαστημικού καιρού», αυτή καταγράφεται ανά τριήμερο στην ιστοσελίδα www.swpc.noaa.gov/forecast.html.
Σε αυτό το «διάγραμμα από πεταλούδες» βλέπουμε την παραλληλία των σιδηρομαγνητικών συγκεντρώσεων (επάνω) με την εκδήλωση ηλιακών κηλίδων (κάτω), στη διάρκεια 12 ηλιακών κύκλων

«ΚΑΤΑΨΥΞΗ» Ή ΑΠΛΩΣ «ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ»;

Περιττό ίσως να πούμε ότι η «ψυχρολουσία» της Τρίτης τάραξε τους απανταχού κλιματολόγους και τους έριξε σε μια δίνη προβληματισμού. Ηδη κάποιοι υπέρμαχοι της κλιματικής αλλαγής υποψιάζονται «πλεκτάνη» των πολεμίων της ώστε να ατονήσουν τα μέτρα περιορισμού των καυσαερίων. Από καθαρά επιστημονική σκοπιά, το μόνο παρήγορο αντιστάθμισμα σε μια πραγματική προοπτική πολύχρονης εξαφάνισης των ηλιακών κηλίδων μας το παρέχει μια περυσινή προσομοίωση δύο ερευνητών του γερμανικού Ινστιτούτου Ερευνών Κλιματικών Επιπτώσεων του Potsdam, του Stefan Rahmstorf και του Georg Feulner, που υπολόγισε την επίπτωση εξαφάνισης των κηλίδων ως το 2100. Εκτίμησαν, τελικά, ότι η μέση θερμοκρασία του πλανήτη θα έπεφτε μόλις κατά 0,3°C. Δεδομένου ότι η αύξηση της θερμοκρασίας που περιμέναμε να συμβεί ως τότε λόγω των καυσαερίων μας ήταν μεταξύ 2 και 4,5°C, η χειμερία νάρκη του Ηλίου απλώς θα μετριάσει κάπως την τότε λαύρα. Αυτό, βεβαίως, εφόσον η προσομοίωση δικαιωθεί στην πράξη...

ΟΙ «ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ» ΕΚΛΑΜΨΕΙΣ
 
Αν σας πουν «τώρα δες, εκδηλώθηκε ηλιακή κηλίδα», αυτό που θα δείτε με το τηλεσκόπιο είναι μια σκοτεινή κουκκίδα στην επιφάνεια του Ηλιου. Τι είναι και γιατί είναι σκοτεινή;

Η συνοπτική εξήγηση των επιστημόνων είναι ότι κάθε ηλιακή κηλίδα αποτελεί «μπέρδεμα μαγνητικών πεδίων», όπως ακριβώς δημιουργούνται οι κόμποι στα μαλλιά. Συνήθως εμφανίζεται για λίγες εβδομάδες και έπειτα ξεθυμαίνει, αφήνοντας πίσω της ένα «κουφάρι» μαγνητικών πεδίων. Τα κουφάρια αυτά παρασύρονται από τον «καυτό ποταμό» που διατρέχει τον Ηλιο - ανάλογο της ζώνης ωκεάνιων ρευμάτων στη Γη -  προς τους πόλους του Ηλιου και εκεί καταβυθίζονται σε βάθη 200.000 χλμ. Σε αυτά τα βάθη το «δυναμό του Ηλιου» κατορθώνει να τα «αναστήσει» (βλ. να ανατροφοδοτήσει τα μαγνητικά τους πεδία), οπότε αναδύονται ξανά προς την επιφάνεια και εμφανίζονται ξανά ως νέες ηλιακές κηλίδες. Η συχνότητα της επανεμφάνισής τους σχετίζεται άμεσα με την ταχύτητα ροής του «καυτού ποταμού». Αλλοτε το ρεύμα πηγαίνει γρήγορα, οπότε μια πλήρης περικύκλωση του Ηλιου παίρνει 30 χρόνια, και άλλοτε αργά, κάτι που ισοδυναμεί με κύκλο 50 ετών.

Λόγω ακριβώς τού ότι κατά τα έτη 1986 - 1996 η ταχύτητα αυτού του «ποταμού» ήταν γοργή, οι επιστήμονες ανέμεναν ότι το επόμενο «ηλιακό μέγιστο» των κηλίδων θα εμφανιζόταν νωρίτερα - μέσα στο 2011- με κηλίδες ιδιαίτερα έντονες. Μάλιστα, όπως θα θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες του ΒΗΜΑScience, η NASA μας προειδοποίησε από πέρυσι για επερχόμενη ηλιακή καταιγίδα μέσα στον 24ο κύκλο.

ΚΡΥΟ «ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ»

Η τρέχουσα διαταραχή της «κανονικής» λειτουργίας των ηλιακών κύκλων είναι κάτι που εντοπίζουμε στην κλίμακα των τρεισήμισι αιώνων που τους καταγράφουμε. Πολύ όμως ευρύτερης σημασίας είναι το τι συνέβη στο κλίμα του πλανήτη μας στο σύνολο των «ιστορικών του χρόνων». Και αυτό είναι κάτι που μας το είπε μόλις στις 3 Σεπτεμβρίου του 2009 - με δημοσίευση στο περιοδικό «Science» - το πόρισμα μελέτης διεθνούς ομάδας ερευνητών.
Συγκεκριμένα, χρηματοδοτούμενοι από το Εθνικό Ιδρυμα Επιστημών (NSF) των ΗΠΑ, επιστήμονες από το Northern Arizona University, το Εθνικό Κέντρο Ατμοσφαιρικής Ερευνας των ΗΠΑ (NCAR), το βρετανικό University of East Anglia και από πανεπιστήμια της Δανίας και της Αλάσκας, πήραν δείγματα από πυθμένες λιμνών και «διακρίβωσαν» τις θερινές θερμοκρασίες που είχαν σημειωθεί σε διάρκεια 1.600 ετών. Επεξηγώντας τα ευρήματα, ο διευθυντής του Κέντρου Κλιματικών Ερευνών στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στο Amherst, Raymond Bradley, είπε: «Μεταξύ των ευρημάτων που μας κατέπληξαν ήταν το ότι ο πλανήτης μας συνεχώς ψυχόταν, εδώ και 2.000 χρόνια, αλλά αυτό άλλαξε ξαφνικά στα μέσα του 20ού αιώνα». Δηλαδή η μινι-εποχή παγετώνων του Μεσαίωνα ήταν μεν αιφνίδια κορύφωση, αλλά μέσα στα φυσιολογικά πλαίσια μιαςσυνεχούς πορείας πτώσης της μέσης θερινής θερμοκρασίας κατά 0,2 βαθμούς Κελσίου ανά χιλιετία, καθώς η τροχιά της Γης γύρω από τον Ηλιο όλο και την απομάκρυνε από αυτόν. Το καλοκαίρι όμως του 1950 η θερμοκρασία ήταν 0,7 βαθμούς υψηλότερη από την αναμενόμενη και το καλοκαίρι του 2009 1,4 βαθμούς υψηλότερη.

Η ερμηνεία που δώσαμε τα τελευταία χρόνια ήταν πως τα καυσαέρια που εκπέμπαμε - με την εξάπλωση της εκβιομηχάνισης και την αυτοκίνηση - ανέτρεψαν τον προγραμματισμό της φύσης και προοιωνίζονταν έναν αιώνα υπερθέρμανσης. Δεν υποψιαστήκαμε ότι ο Ηλιος ίσως είχε τρόπο να υπερκεράσει τις δικές μας «θερμάστρες» και να μας θυμίσει την παντοδυναμία του με ένα «σκοτσέζικο ντους».

Πηγή : Βήμα Science

Άλλα θέματα

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...