Δήμήτρης Νανόπουλος Είμαστε το Σύμπαν που κοιτάει τον εαυτό του
Δημήτρης Νανόπουλος Το αυτοπαρατηρούμενο σύμπαν «Η πραγματικότητα είναι δομημένη ενέργεια, όχι «σκληρή» ύλη. Η υποστήριξη της καρέκλας που κάθομαι επιτυγχάνεται μέσω της απώθησης των συννέφων πιθανότητας των ηλεκτρονίων μου από αυτά της καρέκλας, όπως επίσης το έδαφος κάτω από τα πόδια μου είναι μια αλληλεπίδραση πεδίων, όχι ένα φυσικό εμπόδιο… Αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται σε όλες τις κλίμακες από τον μικρόκοσμο των ατόμων στον μακρόκοσμο των γαλαξιών… Με άλλα λόγια μπορούμε να πούμε ότι η ύλη είναι η διακόσμηση της Φύσης στον καμβά του τίποτα. Πρέπει να τονιστεί ότι τα απίστευτα «άδεια» άτομα καθιστούν την ύπαρξη της Χημείας δυνατή. Εάν η ύλη ήταν στερεά πακεταρισμένη, τότε τα ηλεκτρόνια δεν θα μπορούσαν να μετακινηθούν, δεσμοί δεν θα σχηματίζονταν, DNA δεν θα μπορούσε να φτιαχτεί, δηλαδή ζωή δεν θα υπήρχε. Ο «κενός χώρος» των ατόμων, το «τίποτα» που φαινομενικά είναι ξεκάθαρα χωρίς νόημα, είναι ακριβώς ο λόγος που η ύλη συμπεριφέρεται κατά τρόπο που επιτρέπει την πολυπλοκότητα (com...
